کتاب جدایی تقدیرها جلد 2 اثر ورونیکا راث نشر آذرباد

هم‌زمان دو دست را دراز می‌کنیم؛ یکی کوتاه و قهوه‌ای و دیگری بلند و رنگ‌پریده. دست اول سبک‌تر است و دومی سنگین و بی‌قواره. داروها از یک بدن پاک‌شده؛ اما از بدن دیگر نه. یک قلب محکم می‌تپد و دیگری ریتم ثابت خود را حفظ می‌کند. به خود می‌گوییم: «ما رو بُکشه؟ مطمئنیم؟» - به‌اندازه‌ی تقدیرها مطمئنیم. می‌خواد که ما بمیریم. «تقدیرها.» در این موضوع اختلاف داریم. همان‌طور که یک فرد می‌تواند درآن‌واحد چیزی را دوست داشته و از آن متنفر باشد. ما، هم تقدیرها را دوست داریم و هم ازشان متنفریم. هم به آن‌ها اعتقادداریم و هم نداریم. «مادرمون قبلاً چی می‌گفت... تقدیرت رو قبول کن یا تحملش کن، یا...» ما دو مادر، دو پدر و دو خواهر داشتیم؛ اما فقط یک برادر.