کتاب صوتی قطار نیمه شب اثر مت  هیگ

بخشی از کتاب

ویلبر باد در حوالی نیمه‌شب جان سپرد، اما یادآوری جزئیات آن لحظات برایش به‌شدت دشوار بود. او پیش از مرگش در یک روز درخشان بهاری، پس از بدرقه‌ی معلم پیانویش، احساس سرگیجه و تهوع خفیفی کرده بود. بازگشت به درون خانه، با قدم‌هایی سنگین روی کف‌پوش‌های سنگی همراه بود. موسیقی برای او شبیه سوزنی بود که تار و پود زمان را می‌دوخت و لحظات پراکنده را یکپارچه می‌ساخت. در میانه‌ی تلاش برای فشردن کلید، ناگهان سکوت خانه با صدای زنگ تلفن در هم شکست. صدایی که از آن سوی خط شنیده شد، متعلق به مگی بود؛ صدایی ضعیف‌تر از گذشته، اما آشنا، که پس از دهه‌ها سکوت، دیوار زمان را فرو ریخت. مگی از رویای زنده‌ای سخن گفت که شب گذشته دیده بود؛ رویایی از دوران خوشبختی‌شان در خانه‌ی برومهیل، پیش از آن‌که همه‌چیز به ویرانی کشانده شود. این مکالمه‌ی کوتاه، ویلبر هشتادویک‌ساله را به تکاپو انداخت تا به طبقه‌ی زیر شیروانی برود و در میان کهکشانی از غبار و اسناد قدیمی، آخرین برگ از نامه‌ی خداحافظی مگی را بیابد.