کتاب درسا و کلاس سوم پیتزایی جلد 2 اثر نسیم مرعشی نشر کتاب چ

شاید باید از آن روزی تعریف کنم که فهمیدم تابستان دارد تمام می‌شود و باید برگردم مدرسه. ولی این‌طوری خیلی غم‌انگیز می‌شود. شاید هم باید از قبل‌ترش تعریف کنم که تازه تابستان شروع شده بود. ولی ماجراهای تابستان خیلی طولانی است و ربطی به کلاس سوم ندارد. شاید هم باید از خیلی قبل‌ترش تعریف کنم که کلاس دوم بودم. اما آن را در کتاب قبلی خوانده‌اید. پس می‌آیم خیلی نزدیک و از آن موقعی شروع می‌کنم که نشسته بودم روی صندلی ماشین و قدّم داشت هِی بلندتر می‌شد.

اول صندلی را خیلی محکم گرفتم. ولی نتوانستم جلو بلند شدن قدّم را بگیرم. بعد دستم را گذاشتم روی سرم که نخورد به سقف ماشین. ولی ناگهان مامان از آن ترمزها کرد و سرم به جای سقف خورد به صندلی جلو که مثل همیشه بابا روی آن نبود، چون بابا عقب می‌نشیند تا مواظب من و گلسا باشد. (این را خودش به همه می‌گوید، اما در واقع عقب می‌نشیند که چیزهای توی خیابان را نبیند که خیلی تند بهش نزدیک می‌شوند. قبلاً گفته بودم بابا از رانندگی مامان می‌ترسد؟)

ترمز باعث شد قدّم برگردد سرجایش. خوشحال بودم، چون مانتو مدرسه‌ام اندازه‌ی همین قدّم بود و ما اصلاً وقت (و پول) نداشتیم یک مانتو دیگر بخریم، چون آمده بودیم پیتزایی عمو منوشه و می‌خواستیم (یعنی من می‌خواستم) تا نصفه‌شب پیتزا بخوریم. (عمو منوشه را که دیگر حتماً یادتان هست. عموی بابام که شکم بزرگش به من و بابا رفته و چون اسمش «چ» دارد و سخت است اجازه می‌دهد بچه‌ها منوشه صدایش کنند. اسم ماشینش هم رخش کادیلاک است و یک پیتزایی دارد که تویش پیتزاهای خیلی عجیب درست می‌کند.) عمو منوشه فقط به خاطر من دعوت‌مان کرده بود پیتزایی‌اش. برای این‌که روز بعد داشتم می‌رفتم کلاس سوم. من مهم‌ترین آدم آن روز بودم و قدّم هم برای همین هِی داشت بلند می‌شد. هر کس دیگری هم جای من بود قدّش هِی بلندتر می‌شد. تازه من دوبار خوشحال بودم، چون هم قرار بود پیتزا بخورم، هم بابا یادم انداخته بود که کلاس سومی که با پیتزا شروع شود کلاس سوم محشری می‌شود. (برعکس کلاس دوم که با نان و مربا و مقنعه‌ی مربایی شروع شده بود. واقعاً اگر این را هم یادتان رفته بروید کلاس دوم را دوباره بخوانید.)