کتاب تراپی اثر سباستین فیتزک نشر نون

بعد از گذشت سی دقیقه، می‌دانست که دیگر هرگز دخترش را نخواهد دید. ژوزفین در را باز کرده، نگاهی کوتاه به اطراف انداخته و به داخل اتاق پیرمرد خزیده بود. دختربچه دوازده‌ساله‌اش برای همیشه رفته بود. با یقینی رعب‌انگیز این را می‌دانست. می‌دانست که دیگر موقع بلند کردن او و بردنش به رختخواب، لبخندی در کار نیست. دیگر منتظر نمی‌ماند تا او به خواب برود و بعد آباژور کنار تختش را خاموش کند. دیگر شب‌ها درحالی‌ از خواب بیدار نمی‌شد که او به‌خاطر کابوس‌های وحشتناک ترسیده بود و می‌لرزید و فریاد می‌کشید.

این اتفاقْ ویرانگر و ناگهانی بود و مثل کامیونی تندرو با او برخورد کرد.

ویکتور لارنز به‌طرز ناشیانه‌ای از جا بلند شد. به نظر می‌رسید پاهایش به صندلی چسبیده بودند و به او هشدار می‌دادند که روی حمایتشان حساب نکند. خود را تصور کرد که کف زمین چوبی واژگون می‌شود و در اتاق انتظار و بین یک زن چاق خانه‌دار مبتلا به پسوریازیس و میز قهوه‌خوری پر از مجلات، دراز‌به‌دراز می‌افتد. حس کرد دارد غش می‌کند. اما حتی آن نعمت کوچک هم از او دریغ شد. ذهنش هنوز هشیار بود.

بیماران نه به ترتیب ورود، بلکه با توجه به اورژانسی بودن وضعیتشان ویزیت خواهند شد.

به در ورودی که روکشی چرمی داشت، خیره شد و حروف روی تابلو جلوی چشمانش شنا کردند.