کتاب خانه جای مردگان است اثر جنوا رز نشر نون

هیچ چیز مثل مرگ آدم‌ها را به هم نزدیک نمی‌کند. مثل سوتی با صدای تیز است برای برگرداندن سگی که از صاحبش دور افتاده. صدای سوت را که بشنوند، همیشه برمی‌گردند. مرگ به ما یادآوری می‌کند که زندگی همیشگی نیست و روزی، زمان ما هم سر می‌رسد. مکث می‌کنیم تا این نکته را بشنویم، آن را بپذیریم، احترامی را که می‌طلبد نثارش کنیم و بعد مثل کُرک‌های قاصدکی روبه‌مرگ در جهان پراکنده می‌شویم و منتظر می‌مانیم تا باز هم ما را فرابخواند، به این امید که فراخوان بعدی برای جمع کردن ما باشد نه برای پراکنده کردنمان.

تق، تق.

نگران نباش. برای تو نیست... این بار نه.