کتاب کاربرد شیوه الگوریتمیک در طراحی مجتمع مسکونی اثر علی ملاحی الفتی نشر آریا دانش

همواره یکی از مقتضیات اصلی بشر خانه و مسکن بوده چه آن زمان که با نخستین امکانات تنها به‌صورت سرپناهی برای بشر بود و چه امروزه که تکاپوی افزودن بر کیفیت آن دغدغه انسان است. طراحی مسکن مطلوب همواره یکی از ایده‌های اصلی معماران بوده و تحقیقات زیادی در زمینه بهینه‌سازی کیفیت آن توسط محققان در این زمینه صورت گرفته است. رشد شهر و شهرنشینی در سال‌های گذشته سبب افزایش تقاضا برای مسکن و درنتیجه کاهش سطح آن شده است و این افزایش نیاز به موارد زیادی کیفیت زندگی شهری را کاهش داده است (جعفری،1393). با رشد جمعیت و افزایش ارزش مادی زمین، تبدیل جمعیت شهری به مجتمع‌های مسکونی در بسیاری از شهرها، به‌عنوان نتیجه اکثر مجتمع‌های مسکونی با مشکلات بسیاری در زمینه‌ها تبدیل‌شده است. فضای فیزیکی، اقتصادی، فرهنگی، مدیریتی و فیزیکی به یک فضا تبدیل‌شده است.

طراحی مسکن باوجود سهولت ظاهری، امری بسیار پیچیده و معضلی است، مسکن امروز به‌عنوان پهنه اختصاصی زندگی بشر، نسبت به‌پیش دچار تغییرات بسیاری گردیده. به صورتی که غالب واحدهای مجتمع مسکونی، به مجموعه‌ای از فضاهای بسته تبدیل‌شده و فضاهای باز و نیمه‌باز آن در عرصه شهری ادغام‌شده است. این امر بسیاری از کارکردهای فضای خصوصی را مختل کرده و موجبات کاهش و یا قطع ارتباط ساکنین با طبیعت، کاهش تنوع فضاها و کاهش روزافزون کیفیت واحد مسکونی شده است (غضنفری،1392).

مسکن و معماری آن خصوصی‌ترین فضای معماری در حیات بشر است که پیوسته چه در ایده و بیان و چه در پهنه خلق و ساخت معماری برای طراحان موردتوجه بوده است و همچنان موردبحث‌ترین و پرحجم‌ترین فضای طراحی در زمینه ساخت شهر است. مکانی که باید جایی برای منافع، علایق، فرهنگ و جوهر وجود ساکنان آن‌ها باشد. مفهوم سنتی مسکن در دهه‌های گذشته تغییرات عمده‌ای را تجربه کرده است که تحت تأثیر تغییرات اجتماعی و انقلاب تکنولوژی در طرف دیگر قرارگرفته‌اند. اما طراحی مسکن این تغییرات گسترش نیافته است. در بیشتر موارد، این‌ها کسانی هستند که باید خود را با این فضا تطبیق دهند. مسکن نیاز به‌نوعی استفاده از تکنولوژی دارد که باعث سودمند بودن مخاطب و بهبود کیفیت زندگی در آن شود (افتخار اردبیلی، 1389).