کتاب دره روباه وحشی اثر زو مو نشر آناپل

صد سال پیش، دو کاروان شتر در دره روباه وحشی ناپدید شدند. هر دو در آن زمان کاروان‌های معروفی در غرب بودند، یکی مغولی و دیگری چینی و هر کدام بیش از دویست شتر داشتند. آنها مسیر هزار مایلی را بارها پیموده بودند، سنگ‌های مسیر کوهستان را زیر پاهایشان فرسوده و شکاف‌های بزرگی را در جاده بائوسویی ، مسیری که برای شتربانان اهمیت زیادی داشت، بر جای گذاشته بودند. آنها از بلایای طبیعی و انسانی جان سالم به در برده بودند، قوی‌ترین شترها را داشتند، و جنگجویان ماهر مجهز به بهترین سلاح‌های موجود از آنها محافظت می‌کردند. این کاروان‌ها به روسیه طلا، نقره و چای می‌بردند تا اسلحه و مهمات جنگی بخرند برای سرنگونی امپراتوری چینگ. روزنامه‌ای در لیانگژو در گزارش مفصلی در مورد این کاروان‌ها نوشت که آنها مانند دود محو شدند. در کودکی ماجرای این کاروان‌ها را بارها وحشیده بودم، ولی همیشه داستان از بین رفتن آنها در ذهنم به صورت یک ابهام مانده بود. از این رو برای کشف ماجرا به دره روباه وحشی رفتم. من آنها را اغلب در فانتزی‌های دوران کودکی خود می‌دیدم: یک روز بعدازظهر، صد سال پیش، دو کاروان شتر بزرگ سفر خود را به منطقه‌ای که لوچا می‌گفتند، آغاز می‌کنند. طبیعتاً آنها نمی‌دانستند که با وجود شباهت در تلفظ، معنی لوچا در چینی با لوچا در روسی متفاوت است. لوچا در روسیه اسم منطق‌های است، اما در چینی نام یک دیو بدخواه است، راکاشا (الهه) ایجاد باران خون و برانگیختن بادهای ویرانگر.