کتاب نفرت نوبهاران اثر بختیار علی نشر انتشارات نگاه

در سال ۱۹۵۷، ارباب کامیل دوربینی‌ را از یکی از ایرانی‌هایی خرید که از بیمِ حکومت به منطقۀ جنوبی کردستان پناه آورده بودند. ارباب، آن‌زمان، در روستای پرت و دورافتاده‌‌اش میان کوه‌ها زندگی می‌کرد، او شیفتۀ هر چیز نو و مدرنی بود، حیرت‌زده اخبار پیشرفت‌های علمی را دنبال می‌کرد. در محافل و اندرونی‌ها با صدای بلند از وسایلِ جدیدی حرف می‌زد که هم‌اکنون وجود دارند، یا ممکن است در آینده ساخته شوند. او آمیزه‌ای از وقار و شتابزدگی، از آرزویِ دیوانه‌وار برای به آغوش کشیدنِ زندگی و از رفتارِ سردِ ارباب‌مآبانه بود. بزرگ عشیره و زبانزد منطقۀ خود بود. مردمان گوناگون به دیوا‌نخانه‌‌اش روی می‌آوردند. مرد ایرانی که عجله داشت بار خود را سبک کند و از طریق بغداد به بیروت برود، در ازای مبلغی که به نسبت آن زمان کم نبود، توصیه‌های دقیقی دربارۀ عملکرد دوربین و فنون عکاسی را در اختیار ارباب کامیل قرار داد. ارباب شیدا و شیفتۀ دوربین شده بود، همین‌ که عکاسی یاد گرفت. برای اینکه مجبور نباشد حلقۀ عکس‌هایش را در بیرون ظهور و چاپ کند به ذهنش رسید تاریکخانه‌ای در منزلش راه بیندازد، نمی‌خواست هیچ‌کس بداند ارباب چه دیده، با که بوده و کجا خوش گذرانده... بارها از زبان او شنیده بودند که با صدای بلند به خدمتکارانش می‌گفت: «حیا این نیست که عیب‌وعار نداشته باشیم، بلکه آن است که به خوبی پنهانش کنیم.»