کتاب گزند دلبستگی اثر ایان مک‌یوان نشر چشمه

مادرم بیست و هشت سالش بود که او و پدرم اولین‌بار جدا شدند. چهار بچه بودیم، همه‌مان زیر ده سال؛ من نه‌ساله بودم. ما در خانه‌ای اجاره‌ای مشرف به آبگیری در نیوهمپشر زندگی می‌کردیم. البته در واقع اردوگاهی تابستانی بود که کل سال اجاره‌اش کرده بودیم. طبقه‌ی پایین، آشپزخانه بود با کف‌پوش رنگ‌ورورفته‌ی لینولئوم و اتاق‌نشیمنی کوچک با تلویزیون سیاه‌وسفید که هر شب اخبار جنگ ویتنام را از آن تماشا می‌کردیم. همین جا بود که خبر قتل مارتین لوتر کینگ را دیدیم؛ همین جا بود که عکس‌های اشعه‌ی ایکس مغز رابرت کندی و گلوله‌ی کالیبر بیست و دویی را تماشا کردیم که به آن شلیک شده بود؛ همین جا بود که مردی را تماشا کردیم که روی ماه قدم گذاشت، درحالی‌که مادرم، شلوارک به پا و یکی از پیراهن‌های یقه‌دکمه‌دار بابا به تن، نشسته روی دسته‌ی مبل، گفت: «بچه‌ها، پا گذاشتیم روی ماه. پا گذاشتیم روی خودِ خودِ ماه.»