کتاب سیرسه اثر مدلین میلر نشر نون

وقتی متولد شدم نامی برای آنچه که من بودم وجود نداشت. من را نیمف نامیدند، با این فرض که شبیه مادر و خاله‌هایم و هزاران دخترخاله‌ام خواهم بود. ما در میان الهه‌های کم‌اهمیت از همه پایین‌تر بودیم، قدرت‌هایمان به‌قدری ناچیز بودند که به‌سختی می‌توانستند جاودانگی‌مان را تضمین کنند. با ماهی‌ها سخن می‌گفتیم و گل‌ها را پرورش می‌دادیم، ابرها را به باریدن تشویق می‌کردیم و نمک را از امواج دریا بیرون می‌کشیدیم. کلمه نیمف مسیر آینده‌مان را از ابتدا تا انتها رقم می‌زد. در زبان ما، این کلمه نه‌تنها به معنی الهه بلکه به معنی عروس نیز هست.

مادرم از آن‌ها بود، یک نایاد، نگهبان چشمه‌ها و جویبارها. وقتی پدرم برای بازدید از تالارهای پدر او، اوکئانوس رفت، توجهش به مادرم جلب شد. هلیوس و اوکئانوس در آن روزها اغلب مهمان سفره یکدیگر بودند. آن‌ها پسرعمو بودند و هم‌سن، هرچند ظاهرشان چنین نمی‌نمود. پدرم همچون فلز برنز تازه‌گداخته‌ای می‌درخشید، درحالی‌که اوکئانوس با چشمانی نمناک و اشک‌آلود و ریشی که تا زانوهایش می‌رسید زاده شده بود. بااین‌حال هردو تایتان بودند و همنشینی با یکدیگر را به ایزدان تازه‌وارد و پرسروصدای المپ‌نشین که شاهد آفرینش جهان نبودند، ترجیح می‌دادند.