کتاب یخ کف دست بخار می‌شود اثر ابراهیم پشت‌کوهی نشر قطره

یوکاسته، همسر و مادر اُدیپ، در چمنزار می‌دود با لباس سفید بلندش. یک زن با لباس سیاه به دنبال او می‌‌آید.

صدای ادیپ: شمشیر، شمشیر! کجاست آن زن؟ زن من نه؛ آن کشتزاری که مرا در آن کاشتند و من از آن خرمن دوباره برداشتم؛ زنی که شوهر از شوهر زاد و فرزند از فرزند.

یوکاسته دوان‌دوان وارد می‌شود و از بیابان برهوت می‌گذرد. دو زن از پی او می‌‌روند. ادیپ می‌آید.

کِرِئون: (از پی ادیپ می‌آید.) ادیپ! بایست ادیپ! تو اشتباه می‌کنی ادیپ.

ادیپ: (می‌ایستد.) ای دسیسه‌‌گر آشکار بر ضد زندگی! ای دزد رؤیاهای من! ای پسر کور مرگ که با لباس خویش نزدیک ایستاده‌ای در برابر من! (کرئون پوزخند می‌زند.) ای نفرین فریفته‌شده با فکر لبخندی تلخ تنهایم بگذار! (به رفتن ادامه می‌دهد.)

کرئون: ادیپ بایست! بگذار بگویم! آیا هرگز مردی زندگی رام و شاهوار خود را به تختی ناآرام و سرکش فروخته است؟