کتاب این‌همه سنگر و این آدم‌ها که تا آخر زنده‌اند اثر روزبه حسینی نشر قطره

صدای مهیب خمپاره. دودی غلیظ. نور می‌آید، هر دو سر برمی‌دارند.

جواد: جناب‌سرهنگ؟... پس این قرارمدار چی‌چیه؟

اصغر: قرارمدار نیست پیمان‌نامه‌ی صلحه.

جواد: همون! بالاخره اینا یه چیزی امضا کردن دیگه جناب‌سرهنگ!

اصغر      این بی‌صفتا... خیلی چیزا تو این هفت‌هشت سال امضا کردن... کو عمل؟!

جواد: به عمل باشه که... جناب‌سرهنگ... ما یه... سه‌چهار، بیست سالی گرفتاریم اینجا.

اصغر: تو جوش چیو می‌زنی؟

جواد: من جوش نمی‌زنم جناب‌سرهنگ!... اما اگه قرارمدار حرفه، امضاشون امضا نیست، باس که برگردیم بالاخره عقب... یا بچه‌ها باس که بیان کمکی.

اصغر: قرارمدار نه جواد، پیمان‌نامه‌ی صلح.

جواد: همون... دیگه بدتر جناب‌سرهنگ!

اصغر: اینا امضاشون تفه، آب دهنه. به نامردی‌ام نباشه... همون سه‌چهار سالی که گفتی، وایسا، دوباره همه‌چی کشک.

جواد: پس این سازمان‌ ملی چیه این وسط جناب‌سرهنگ؟

اصغر: سازمان ملی دیگه چیه؟