کتاب گردباد برگ اثر گابریل گارسیا مارکز نشر آریابان

برای نخستین بار جسدی را می‌بینم. امروز با اینکه چهارشنبه است، به نظر می‌رسد که یکشنبه باشد، چون به مدرسه نرفته‌ام. لباسی از مخمل راه راه و سبز بر تن دارم که تنگ است. دست مادر را گرفته‌ام و به دنبال پدربزرگ می‌رویم که عصایش را محتاطانه به اطراف حرکت می‌دهد تا راه بگشاید و به پیش برود. او، هم می‌لنگد و هم در تاریکی به خوبی نمی‌بیند.

از مقابل آینه تعبیه شده در اتاق نشیمن می‌گذرم، به تصویر خودم با لباس سبز و پیراهن آهارزده‌ای که یقه تنگ آن گردنم را می‌فشارد، می‌نگرم. تصویرم در آن آینه گرد، موجدار است. همان اندازه به من شباهت دارد که امروز، به یکشنبه.

به خانه‌ای وارد شده‌ایم که جسد در آن قرار دارد؛ نفس در اتاق گرم و در بسته، به شماره می‌افتد. هوا به اندازه‌ای ساکن و بی‌حرکت است که جز صدای گرمای خورشید، چیزی به گوش نمی‌رسد. فضا چنان است که احساس می‌شود می‌توان هوا را همچون ورقه‌ای فولادین در هم پیچید.

در اتاقی که جسد خفته است، رایحه چرم و کلاه نمدی به مشام می‌رسد، ولی من اثری از آنها نمی‌بینم. تنها ننویی نظرم را جلب می‌کند که دو سر آن به حلقه‌هایی بسته شده است. غیر از رایحه چرم و کلاه نمدی، بوی زباله هم فضا را انباشته است. وسایل موجود در اتاق، چنان آشفته و خرد شده در برابرمان قرار دارد که وجود چنین رایحه‌ای در فضا، طبیعی به نظر می‌رسد، هرچند این وسایل نباید بوی آشغال از خود متصاعد کنند.