کتاب صوتی رهبر عزیز اثر جنگ جین سونگ

بخشی از کتاب

من وفادار و نترس بودم. نیازی نداشتم از دیر رسیدن به محل کار بترسم یا مانند دیگر کادرها در جلسات حزب سرم را پایین بیندازم تا هدف انتقاد بعدی نشوم. من مصونیت داشتم، زیرا رهبر عزیز پس از خواندن شعری که به افتخار او سروده بودم، مرا تقدیس کرده بود.

جهان کره شمالی را رژیم بی‌رحمی می‌داند که مردم خود را می‌کشد و با زور فیزیکی اداره می‌شود، اما این فقط بخشی از حقیقت است. کیم جونگ‌ایل در طول زندگی‌اش تأکید داشت: «من با موسیقی و ادبیات حکومت می‌کنم.» او بدون هیچ تجربه نظامی، کارش را به‌عنوان حرفه‌ای خلاق آغاز کرد و آمادگی برای جانشینی‌اش از کار در دپارتمان تبلیغات و تهییج حزب (PAD) شروع شد. او شمشیر دو لبه‌ای به دست داشت: هم دیکتاتور با کنترل فیزیکی بود و هم دیکتاتور به شیوه‌ای ظریف‌تر، با تسلط مطلق بر هویت فرهنگی مردمش. در سوسیالیسم، ایدئولوژی مهم‌تر از کالاهای مادی است و او رسانه و هنرها را انحصار کرد. به همین دلیل، هر نویسنده کره شمالی اثری را تنها بر اساس زنجیره فرماندهی تولید می‌کند که از کمیته مرکزی اتحادیه نویسندگان دپارتمان تبلیغات و تهییج حزب آغاز می‌شود.

هر اثری که خارج از این زنجیره فرماندهی نوشته شود، خیانت است. همه آثار مکتوب باید در پاسخ به درخواست مشخص حزب کارگران آغاز شوند و پس از تحویل، باید قانونی تأیید شوند. نویسندگان ممتاز پاداش می‌گیرند. وظیفه نویسنده کره شمالی در هر مأموریت، بهترین بیان ایده محول‌شده بر اساس الزامات زیبایی‌شناختی است که پیشاپیش و در مشورت با حزب کارگران تعیین شده‌اند. وظیفه نویسنده ارائه ایده‌های جدید یا آزمایش زیبایی‌شناختی به میل خود نیست.

ادبیات نه تنها در هنرهای کره شمالی، بلکه در ساختار اجتماعی کشور نیز نقش مرکزی دارد. پیش از ۱۹۹۴، زمانی که رهبر عالی کیم ایل‌سونگ زنده بود، رمان غالب بود و تقریباً همه افتخارات برتر دولتی، مانند مدال کیم ایل‌سونگ، نشان تلاش قهرمانانه و عنوان همکار کیم ایل‌سونگ، به رمان‌نویسان دولتی رسید. رمان قالب روایی کاملی بود که نویسندگان از طریق آن اعمال بزرگ رهبر عالی را شرح می‌دادند.

در سال‌های آخر زندگی کیم ایل‌سونگ، او غرق در جهان رمان‌ها بود و علاقه ویژه‌ای به آثار نویسندگان گروه ادبی ۱۵ آوریل داشت، نهادی درجه یک که وظیفه‌اش تاریخ انقلابی کیم ایل‌سونگ و کیم جونگ‌ایل بود. حتی خاطرات کیم ایل‌سونگ، «با قرن»، توسط گروهی از رمان‌نویسان درجه یک این گروه گردآوری شد و در محافل نخبه، یکی از کتاب‌های مورد علاقه او شناخته می‌شد.