کتاب صوتی آنها فکر می‌کردند آزادند اثر میلتون مایر

بخشی از کتاب

هیچ‌یک از نه آلمانی عادی، جز هیلدبرانت و زیمون، نازیسم را سرکوبگر نمی‌دیدند و معتقد بودند حقوقشان در شرایط اضطراری ملی، که چهار هفته پس از صدراعظمی هیتلر اعلام شد، نقض نشده است. زیمون، با تمایلات «دموکراتیک»، به دلیل بحث‌هایش تنها به پایین‌ترین رتبه حزب رسید، اما همچنان به اصول حزب وفادار ماند و «هیتلرهای کوچک» - مقامات محلی که از اقتدار هیتلر تقلید می‌کردند - را به دلیل سوءاستفاده از قدرت سرزنش می‌کرد. هیچ‌یک از این ده نفر، حتی امروز، هیتلر را شرور نمی‌دانند، بلکه معتقدند او مرتکب اشتباهات استراتژیک شد، مانند حمله به لهستان یا روسیه، که خودشان نیز ممکن بود مرتکب شوند. آن‌ها زیردستان هیتلر، مانند هیملر و گوبلز، را به فریب او متهم می‌کنند و هیتلر را خیرخواه و بی‌خبر از جنایات می‌پندارند. هیتلر برایشان مردی از جنس خودشان بود، نمادی از توانایی «مردان کوچک» برای دستیابی به عظمت، که تا استالینگراد موفقیت‌های چشمگیری داشت.

آن‌ها هیتلر را خداگونه یا اسطوره‌ای نمی‌دیدند، بلکه او را رهبری موفق می‌دانستند که تا سال‌های ۱۹۴۱ یا ۱۹۴۳ به آلمان خدمت کرد. پس از شکست، او را بخشی از گذشته می‌دانستند، نه آینده‌ای که بخواهند احیایش کنند. این مردان، که در جامعه‌ای باثبات با «پدر کامل» (قیصر) و پدران ناکامل زیستی بزرگ شده بودند، هیتلر را به‌عنوان رهبری مردمی می‌ستودند که برخلاف قیصر، با مردم عادی همذات‌پنداری می‌کرد. با این حال، پس از جنگ، با ویرانی آلمان، او را مسئول شکست می‌دانستند، اما رویای احیای هیتلریسم نداشتند و شایعات بقای او در خارج را بی‌معنا می‌دیدند.