کتاب دردمان اثر افسانه نوروزی نشر آترینا

نگاهم به توحید که گوشه اتاق در خودش جمع شده، می‌افتد. نفس‌های منظمش نشان از خواب عمیقی می‌دهد که او را به رؤیای هفت پادشاه برده است. با خاطری مکدر و گلویی که از شدت سرکوب بغض‌های سر باز نکرده به دردی جانکاه دچار شده است، نگاهم را از او می‌گیرم.

آهی می‌کشم و به باتلاق کثیفی که این روزها به اسم زندگی در آن نفس می‌کشم، فکر می‌کنم. بدبختی که شاخ و دم ندارد! این غول سیاه بی‌حیا و سرکش که مقابلم ایستاده و پاشنه‌اش را روی شاهرگ نفس‌هایم گذاشته و پوزخند تحویلم می‌دهد، خود بدبختی است. اصلا خود سیاه‌بختی است!

بغض کرده، سر روی زانوهایم می‌گذارم و زیر لب با خدایی که سیاهه‌ای بلند بالا از مصیبت و درد در کاسه‌ام گذاشته، درددل می‌کنم.

چند قطره اشک درشت و سمج، خودشان را از لای پلک‌های روی هم قرار گرفته‌ام، رد می‌کنند و به سرعت مسیر گونه تا چانه‌ام را به پیست سقوط تبدیل کرده و در نهایت، روی زانوهای در آغوش جمع شده‌ام، فرود می‌آیند.

با شنیدن صدای خس‌خس توحید، آهسته و با اکراه چشم باز می‌کنم. توحید سرش را بالا می‌آورد و نگاه مخمور و گیجش را به من وصله می‌زند.