کتاب صوتی می‌خواهم بمیرم ولی باز هم هوس دوکبوکی کرده‌ام جلد 2 اثر بک سه‌هی

بخشی از کتاب

من در طول نوشتن این کتاب که دومین کتاب من است، درباره‌ی ترحم به خودم زیاد فکر کرده‌ام. ترحم بیش از حد به خود، اغلب منجر به افسردگی در من می‌شود. زخم‌های درونی وجود دارند که هنوز التیام نیافته‌اند و درمانم به من این امکان را داده که کم‌کم بفهمم این زخم‌ها چه نوعی هستند و دلیل وجودشان چیست. اما شناختن زخم‌ها و ترحم به خود به خاطر آن‌ها دو چیز متفاوت است. ترحم به خود لزوماً بد نیست، اما شاید چون کسانی که به خود ترحم می‌کنند، تمایل دارند بر رنج خود تمرکز کنند و درد دیگران را نادیده میگیرند، برای افراد خوشایند نباشد. من می‌ترسیدم که چنین شخصی باشم یا اینکه به چنین شخصی تبدیل شوم. 

هرچه درمانم پیشرفت کرد و زخم‌هایم بیشتر التیام یافت و جای زخم‌ها کمرنگ‌تر شد، نسبت به رنج آسیب‌پذیرتر شدم. کشف دوباره‌ی دردهای دفن شده و فرو رفتن در افکار افسرده‌کننده بسیار آسان بود آشنایی پنداری برای من مانند امنیت بود. به همین دلیل، هر وقت افسردگی یا احساس پوچی به سراغم می‌آمد، به شدت مایل بودم درِ ترحم به خود را باز کنم و وارد آن شوم. این یک اتاق راحت بود که قبلاً زمان زیادی را در آن گذرانده بودم و با اینکه به راحتی می‌توانستم از آن خارج شوم و به زندگی‌ام ادامه دهم، اغلب خودم را در آن حبس می‌کردم، انگار که این رنج آشنا چیزی بود که می‌توانستم تا هروقت که بخواهم، قبل از آنکه به زندگی بازگردم، از آن لذت ببرم.