کتاب صوتی افسردگی، سکه رایج زمانه ما اثر داریان لیدر

پیش‌تر بر اهمیت نقش دیگران در سوگواری تأکید کردیم. اینکه دیگران چطور به فقدان ما واکنش نشان دهند در شیوه مواجهه ما با فقدان‌هایمان نقشی اساسی دارد. اما این تعاملِ ناخودآگاه تا کجا می‌تواند اثرگذار باشد؟ حتی اگر در موارد زیادی باعث شروع سوگواری شود برای پیش‌بردنش کافی نیست: نیروی پیش‌برنده باید از منابع دیگری تأمین شود و طی سوگواری نیاز است اتفاقاتی رخ دهد که فراتر از دانش خودآگاهمان صورت می‌گیرد. این مسئله پرسش‌های اساسی‌ای را پیش می‌کشد: چه فرایندهای ناخودآگاهی مشخصه‌های کار سوگواری‌اند؟ و وقتی سوگواری آغاز می‌شود اصلاً می‌تواند پایانی داشته باشد؟

درمانگران حین کار با افرادی که عزادار عزیزانشان بوده‌اند یا جدایی‌های دشواری را از سر گذرانده‌اند متوجه پدیده خاصی شده‌اند. بیشتر وقت‌ها سوگواری را رؤیاهایی نقطه‌گذاری می‌کنند که برخلاف دیگر رؤیاها نیازی به تحلیل و تأویل ندارند. بیشتر شبیه علائمی هستند که نشان می‌دهند فرد کجای فرایند سوگواری قرار دارد و به‌نوعی موقعیت او را ترسیم می‌کنند. در این رؤیاها درون‌مایه خاصی بارها‌و‌بارها تکرار می‌شود: درگاه‌ها، طاق‌ها، صحنه‌های نمایش و نمونه‌های بسیارِ دیگری از اجزایی که کارکردشان قاب‌بندی فضاست.