کتاب جوراب ساق‌بلند سفید و داستان‌های دیگر اثر دی. اچ. لارنس نشر هیرمند

میسیز ویستون گفت: «من دیگر بلند شدم، تدی‌لینکز.» و تندی از تخت‌خواب پرید بیرون.

ویستون پرسید: «هانوور برایت چی آورده؟»

زن، شوخ و شنگ، پاسخ داد: «هیچ‌چی. حق ندارم بلند شوم؟»

ساعت نزدیک هفت بود و هنوز نور وارد اتاق‌خوابِ سرد نشده بود. ویستون همچنان دراز کشیده بود و همسرش را نگاه می‌کرد؛ زنی ریزاندام و زیبا با موهای مشکی نرم و کوتاه و آشفته. مرد داشت همسرش را نگاه می‌کرد که عجولانه لباس می‌پوشید و دست‌وپای دلربای کوچک‌اش را می‌جنباند و لباس‌هایش را به اطراف پرت می‌کرد. شلختگی و ولنگاری‌اش مرد را اذیت نمی‌کرد. حاشیه‌ی زیردامنی‌اش را که گرفت و از زمین برداشت، بندِ پاره‌ی تور سفیدش را از هم گسیخت و انداختش روی میز توالت. بی‌قیدی سبک‌بارش جانِ مرد را سرمست می‌کرد. زن ایستاد مقابل آینه و دستی سرسری به زلف کوتاه و انبوهش کشید. مرد چالاکی و لطافت شانه‌های جوانِ همسرش را تماشا می‌کرد؛ آسوده، مثل یک همسر، و ستایش‌گرانه.

زن موجی تند به دست‌هایش داد و رو به شوهرش فریاد زد: «صبح شده دیگر، پا شو!»