کتاب راز آفتاب‌گردان‌ها اثر مارتا مولنار نشر انتشارات نقش و نگار

اولین‌بار که جعبۀ آبی مرموز را دیدم آخرین‌باری بود که با مادربزرگم رودررو حرف زدم.

او گفت: «اگه می‌خوای اون دوست‌پسر خائنت رو بکشی، می‌تونی رو من هم حساب کنی. کلی فکر کردم بهش، امزلی. نمی‌تونم کمکت کنم جسد اون یا دیا رو دفن کنی، ولی می‌تونم برات یه عذر موجه درست‌وحسابی جور کنم.»

روبدوشامبر ابریشمی طرح کلود مونه‌اش را صاف کرد تا درست بر تن نحیفش بنشیند؛ روبدوشامبری سبزآبی با نیلوفرهای آبی بنفش، الهه‌ای در حال استراحت. مهم نبود که سکته کرده و اسیر بستر بیماری بود، هنوز همان ویولت ویلار بود، همان هنرمند معروف، بانوی نقاشی‌ها، محبوب نیویورکی‌ها.

مواد ضدعفونی‌کننده در هوای مرکز درمانی معلق بود، درست مانند مه کوهستانی نقاشی‌های رابینسون هال، ولی در این اتاق هیچ اثری از آن نبود. عطر مادربزرگم، با آن رایحۀ تند، قوی و ماندگار فضا را پر کرده بود.

دسته‌ای مجلۀ هنری و کاتالوگ مزایده را روی میز کنار تختش گذاشتم و گفتم: «چطوره یه روزِ دیگه هم به ترِی فرصت بدیم؟ اگه واقعاً خواسته‌ش اینه، بذار با دیا رابطه داشته باشه. ما شریک کاری‌ هستیم. آماده‌م که تو روزهای سخت هم طاقت بیارم.»

«می‌تونستی برگردی.»