کتاب ویکتوریا اثر کنوت هامسون نشر رادمهر

یوهانس، پسر آسیابان، غرق در افکارش قدم می‌زد؛ پسری چهارده‌ساله با قامتی بلند و صورتی آفتاب‌سوخته که بزرگ‌تر از سنش به نظر می‌رسید. او رؤیاهای بزرگی در سر داشت؛ آرزو داشت در آینده کبریت‌ساز شود. با خود فکر می‌کرد که این شغل، با همه‌ی خطراتش، حتماً هیجان‌انگیز و لذت‌بخش خواهد بود. تصور می‌کرد اگر کبریت‌ساز شود، دیگر کسی او را مسخره نخواهد کرد و همه با احترام با او رفتار خواهند کرد.او در میان درختان جنگل قدم می‌زد و به دنبال پرندگان می‌گشت. همه‌ی پرندگان را به‌خوبی می‌شناخت، می‌دانست لانه‌هایشان کجاست و هر فریادی از آنها چه معنایی دارد. نغمه‌هایشان را تقلید می‌کرد و با هر پرنده به زبان خودش حرف می‌زد. همیشه کمی آرد از آسیاب پدرش برمی‌داشت و با آن گلوله‌های خمیری درست می‌کرد تا پرندگان را سیر کند.