کتاب آنگاه که ماه شکفت: رمان اثر سارا ای پارکر نشر نون

شانه‌هایم را به جلو خم می‌کنم، حالتی درهم و شکسته به خود می‌گیرم که خسته و درهم‌شکسته به نظر برسد.

ترسیده.

با پیچیدن به گوشه‌ای، روی سکوی پایینی راه‌پله قدم می‌گذارم؛ تعقیب‌شده توسط یک چکاوک کاغذی که چنان نزدیک پر می‌زند که تعجب می‌کنم چرا به من نمی‌خورد تا آن را از هوا بقاپم.

همزمان با چرخاندن حلقه آهنی نازکی که در انگشت میانی‌ام است، نگاهم به سمت نگهبان زره‌پوشی کشیده می‌شود که تونل تاریک پیش رو را مسدود کرده؛ دست‌به‌سینه است و سر تراشیده‌اش تقریباً سقف خمیده را لمس می‌کند و گله‌ای از چکاوک‌های کاغذی به درِ پشت سرش پناه آورده‌اند.

او دو برابر من است، با اخمی که به نظر می‌رسد دائماً روی صورتش حک شده باشد.

نگاه خشمگین و سرزنش‌آمیزش روی بریدگی گوش چپم ثابت می‌شود، جایی نزدیک به نوک باریکش که انگار کسی با دهانی کوچک تکه‌ای از لبه آن را کنده باشد.

بریدگی من.

«بدون نشانه، ورود ممنوع.»

صدایش خشن و بی‌رحم است و مرا بی‌درنگ به‌عنوان یک فرد بی‌ارزش کنار می‌گذارد. یک تهی.

کسی که هیچ‌کدام از چهار آهنگ عنصری را نمی‌شنود.