کتاب افلاطون گرایی سیاسی اثر الکساندر دوگین نشر موسسه انتشارات فلسفه

ابتدا، اجازه دهید سرشت فلسفه‌ی سیاست و موضوع آن را در نظر بگیریم. اگر به تاریخ فلسفه و نظام‌های سیاسی بنگریم، قاعده‌مندی زیر را خواهیم دید فلسفه و سیاست، از همان آغاز و از همان بدو تولد، نه تنها به موازات با یکدیگر، بلکه به‌طور لاینفکی از دل هم پدید آمده‌اند. در بین هفت حکیم که بنیان‌گذاران سنت فلسفی پیشاسقراطی یونان به حساب می‌آیند، حکمای بسیاری از جمله سولون وجود دارند که به نوشتن قوانین سیاسی، قوانین اساسی و قوانین کیفری شهرت دارند و در اصل نمایندگان سیاسی شهرها و واحدهای سیاسی خود بودند. بنابراین از همان آغاز تاریخ فلسفه،ما شاهد پیوند لاینفکی بین فلسفه وسیاست بوده‌ایم. این که سیاست را پدیده‌ای مجزا و جدای از فلسفه بدانیم، هیچ قرابتی با سرچشمه‌های سنت فلسفی ندارد.

تازه، فلسفه‌ی سیاست عمیق‌تر از این است. این رشته به فیلسوفانی که به سیاست اشتغال دارند، یا درباره‌ی سیاست می‌نویسند می‌پردازد، و نیز بازیگران سیاسی‌ای که قوانین و تشکلات نظام سیاسی خود را بر اساس اصول فلسفی بنا می کنند. موضوع فلسفه و سیاست به حوزه‌ی اولیه‌ای مربوط می‌شود که فلسفه و سیاست را در جهت‌ مشترکی با هم یکی می‌کند. به عبارت دیگر، می‌خواهم بگویم که ما به‌طور ساختگی دو حوزه‌ی سیاست و فلسفه را با هم یکی نمی‌کنیم، بلکه تمایزگذاری ساختگی را کنار می‌گذاریم. ما سیاست را با کمک فلسفه مطالعه نمی‌کنیم و از فلسفه‌ی سیاسی این مکتب یا آن مکتب، این دوره یا آن دوره، آن فرهنگ یا این فرهنگ، این تمدن یا آن تمدن صحبت نمی‌کنیم. وقتی از فلسفه‌ی سیاست صحبت می‌کنیم، در واقع از یک سو از جوهر سیاست صحبت می‌کنیم، یعنی چیزی که سیاست را سیاست می سازد؛ و از سوی دیگر، از جوهر سیاسی فلسفه، یعنی چیزی که فلسفه را فلسفه می‌سازد.