کتاب 15/5: اِیبی در ناکجاآباد اثر سارا ملانسکی نشر پرتقال

به نظر نمی‌رسد این جمعه‌شب، شب خوبی باشد.

روی کاناپه‌ی اتاق نشیمن ولو شده‌ام، احساس تنهایی می‌کنم و بین کانال‌های تلویزیون دنبال برنامه‌ای می‌گردم تا تماشا کنم.

بهترین دوستم، رابین، به خانه‌ی دوست صمیمی دیگرش، پِنی، رفته است و شب هم آنجا می‌ماند. نه، من را دعوت نکرده‌اند. بله، دوست داشتم دعوت بشوم، حتی بااینکه پنی آدم محبوب من در دنیا نیست. آن‌ها دارند پیتزای دلخواهشان را درست می‌کنند! ماسک خیار و جلبک هم به صورتشان می‌زنند!

خیلی باحال است، نه؟

دوست صمیمی دیگرم، فرانکی، هم به مهمانی پنی دعوت نشده؛ اما او امشب سرگرم جشن تولد پدرش است.

«هاها! گرفتمت!» صدای فریاد کسی را از زیرزمین می‌شنوم، بعد هم صدای تالاپ بلندی به گوش می‌رسد.

از حالت درازکش بلند می‌شوم و روی مبل می‌نشینم. وای، نه! برادر کوچکم، جونا، دوتا از دوست‌های صمیمی‌اش را دعوت کرده تا شب اینجا بمانند. (بله، امشب برنامه‌های برادر هفت‌ساله‌ام باحال‌تر از برنامه‌ی من است.) سه‌تا پسر در زیرزمین، جایی که قرار است بخوابند، با سروصدای بلند مشغول بازی هستند.

داد می‌زنم: «جونا! همه‌چی مرتبه؟»