کتاب آگاهانه دوست داشتن اثر موسسه مدرسۀ زندگی نشر هنوز

عاشق شدن به حدی شخصی و خودبه‌خودی است، که احتمالاً عجیب و حتی توهین‌آمیز به نظر خواهد رسید اگر در خصوصی‌ترین لحظات روابط‌مان برای عوامل دیگری مثل جامعه و فرهنگ نقشی پنهان و مؤثر قائل شویم.

با این حال، تاریخ بشر نشان می‌دهد به دلیل گوناگونی نظرات مربوط به عشق، متفاوت بودن فرضیات در خصوص نحوۀ تفاهم عشاق، و تنوع در روش‌های تفسیر احساسات احتمالاً مجبوریم بپذیریم که نگرش ما نسبت به رابطۀ عاشقانه بیش از این‌که متأثر از محدودۀ اتاق خواب‌مان باشد متأثر از محیط و فرهنگ ماست. فرهنگ به ما می‌گوید چه چیز در عشق «نرمال» ا‌ست و مشخص می‌کند احساس‌مان را باید خرج چه چیزی کنیم، برای چه چیز ارزش قائل شویم، در بحث‌وجدل چگونه رفتار کنیم، از چه چیزهایی هیجان‌زده شویم، چه وقت تحمل کنیم و کِی باید عصبانی شویم. عشق پیشینه‌ای دارد و ما ناگزیر از این پیشینۀ فرهنگی تأثیر می‌پذیریم.

حدوداً از دهۀ ۱۷۵۰، دورۀ رمانتیک آغاز شد که در تاریخچۀ عشق دورۀ متفاوتی بود. رمانتیسم از اواسط قرن هجدهم میلادی در ذهن شاعران، هنرمندان و فلاسفۀ اروپایی به صورت ایدئولوژی در آمد. این ایدئولوژی امروزه چنان فراگیر شده که، بی آن که خود پی‌ببریم، شکل روابط ما را تعیین می‌کند: مثلاً چگونه پسر یک مغازه‌دار یوکوهامایی اولین قرار ملاقات عاشقانه‌اش را بگذارد، چگونه فیلم‌نامه‌نویس هالیوود صحنۀ پایانی فیلمش را بنویسد یا زنِ میانسال بوئنوس آیرسی چگونه پس از بیست سال زندگی مشترک از همسر کارمندش طلاق بگیرد.