کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر اثر کالوین تامکینز نشر هنوز

در کم‌تر از پنج سال، دامین هرست به مشهورترین هنرمند زنده انگلیسی بدل شد. در سال ۱۹۹۲ روزنامۀ ایندیپندنت کاریکاتوری از جان میجر، نخست‌وزیر بریتانیا، چاپ کرد که او را در حالت افقی غوطه‌ور در یک محفظۀ شیشه‌ای نشان می‌داد و در کنار آن، ناظری می‌گفت: «خدای من! این جسد در حال تجزیه شدن است.» همان‌طور که انتظار می‌رفت خوانندگان این روزنامه توجه کنند، این کاریکاتور به کوسۀ ‌ببری درون مایع فرمالدئید اشاره می‌کرد که اثری بود در اندازۀ طبیعی که یک سال پیش از آن توسط غول دنیای تبلیغات، چارلز ساچی، خریداری شده بود. در لندن، هرست به اندازۀ ستاره‌های موسیقی راک که با آ‌ن‌ها دمخور است شهرت دارد، اما هنوز گرفتار شعله‌های سوزان این شهرت نشده است. اکنون (در سال ۲۰۰۸) در سی‌وچهارسالگی او مردی است رک، خوش‌مشرب، شوخ، تیزهوش، بددهن، مشروب‌خور و از اهالی دوست‌داشتنی یورکشر که به ‌نظر می‌رسد خصوصیات زمخت طبقۀ کارگری او هر لحظه ممکن است با خشونت بروز کند، اگرچه تاکنون این اتفاق نیفتاده است.

او برخلاف بیشتر هنرمندان جوان بریتانیایی و هم‌نسلانش، آثار متنوع زیادی تولید کرده است. علاوه ‌بر اثر کوسه (که نام اصلی‌اش این است: نمی‌توان مرگ را در ذهن فرد زنده به تصویر کشید) دامین هرست آثار دیگری نیز روی بوم خلق کرده است: نقاشی‌هایی با نقطه‌چین که در آن‌ها تمامی نقطه‌ها یک اندازه اما به رنگ‌های متفاوت هستند، نقاشی‌های چرخشی یا فرفره‌ای که در آن پیگمنت‌ها روی بومِ نصب‌شده روی میزِ گردان چکانده می‌شوند و در نهایت تصویری شکل می‌گیرد، نقاشی‌های پروانه‌ای که از چسباندن پروانه‌های (مرده) خوش‌رنگ روی بوم خیس با زمینۀ رنگ روشن و براق به ‌وجود می‌آیند. این آثار عمدتاً تزیینی و اغلب چشم‌نوازند، امّا هرست سعی می‌کند با عناوینی که برای آن‌ها انتخاب می‌کند این جنبۀ تزیینی را خنثی کند. او برای نقاشی‌های نقطه‌ای از نام گیاهان دارویی و نام مخدرها یا محرک‌ها استفاده می‌کند و برای نقاشی‌های گردان از نام‌هایی چون: زیبا، خوش‌فرم، بی‌مزه، بی‌فکر، شگفت‌انگیز، چرخان، گردباد، خوش‌خواب (۱۹۹۵) یا زیبا، نقاشی کوفتی‌ام را ببوس (۱۹۹۶).

مجسمه‌سازی بود که هرست را به شهرت رساند، اما اشکال سه‌وجهی او اغلب ترکیبی از هنر مینیمال و سبک گراند گینیول است. در دهۀ ۰۷ بعضی منتقدان فرم‌گرا هنر مینیمالیستی را بیش‌ازحد تصنعی دانستند. آ‌ن‌ها بر این عقیده بودند که هنر مینیمالیستی از بیننده می‌خواهد تا از اشکال ساده و مجسمه‌های ماشین‌ساز یک سناریو بسازد. اما تئاتر دانلد جاد یا دَن ‌فلاوین با جعبه‌های فلزی یدکی یا لامپ‌های فلورسنت در کنار هزار سال دامین هرست بسیار خودمانی جلوه می‌کند. این اثر او ویترینی است از سر یک گاو گندیده، لاروهایی که تبدیل به حشره می‌شوند و یک حشره‌‌کش‌ برقی؛ همچنین اثر او به نام می‌خواست کامل‌ترین شکل پرواز را دریابد (۱۹۹۲) شامل محفظه‌ای از فولاد و شیشه است که کف و دیواره‌های آن به محلولی مانند خون آغشته شده‌اند. دیگر آیتم‌های این اثر عبارتند از: یک روپوش سفید آزمایشگاه که به جالباسی آویزان شده است، یک صندلی آغشته به خون و یک میز سه‌پایه که روی آن علاوه ‌بر خرت‌وپرت‌های خون‌آلود، یک ماهی قزل‌آلای قرمز در یک جام گرد شنا می‌کند. سناریوی این اثر را بیننده می‌سازد، اما هرست گفته است که اثر او مربوط به تمایلات جنسی می‌شود که در نهایت «همیشه به دلایلی منجر به قتل می‌شود».