کتاب آفتاب صبحگاهی اثر سایمون استیونز نشر دیدآور

سایمون استیونز نمایش‌نامه‌نویس انگلیسی متولد ۶ فوریه‌ی ۱۹۷۱ در منچستر است. او پس از سال‌ها تدریسِ دوره‌های «نویسندگانِ جوان» در تماشاخانه‌ی رویال کورت اکنون به‌عنوان مشاور هنری در لیریک همراسمیت مشغول کار است. نوشته‌های او به صورت گسترده‌ای در اروپا اجرا شده‌اند و در کنارِ دنیس کِلی و مارتین کریمپ، از نویسندگانِ انگلیسی‌زبانی است که نمایش‌نامه‌هایش بیش‌تر از بقیه، در آلمان اجرا شده‌اند.

او که اصالتاً اهل استاک‌پورت منچستر است، در رشته‌ی تاریخ از دانشگاه یورک فارغ‌التحصیل شد. سپس برای چند سال در ادینبرا زندگی کرد و همان‌جا و در مدتی که مشغول گذراندن دوره‌ی تخصصی تدریس بود، با همسرش پالی آشنا شد. پیش از آن‌که کارش را به‌عنوان نویسنده‌ی حرفه‌ای آغاز کند، چند سالی معلم بود. استیونز همچنین عضو یک گروه موسیقیِ پانکِ اسکاتلندی به نام کانتری تیزرز بوده است. او در حال حاضر با همسر و سه فرزندش در لندن زندگی می‌کند. از نمایش‌نامه‌های او می‌توان به: بلوبرد، هایزنبرگ، پانک‌راک، یک دقیقه و اقتباسش از ماجرای عجیب سگی در شب نوشته‌ی مارک هَدِن اشاره کرد که برایش جوایز متعدد تئاتری، از جمله تونی و لارنس الیویه را به همراه آورد.

آفتاب صبحگاهی درباره‌ی رد حضور افراد، اشیا، مکان‌ها و نسبت و ارزش آن‌ها در قبال یکدیگر است. این‌که چه‌طور زندگی نسل‌های مختلف در بطن شهر شکل می‌گیرد. آنچه که همواره به‌عنوان تصویر خوشایندی از گذشته داریم، با میل مهارنشدنی ما با اصلاح و تغییر وقایع تاریخی، در ذهن‌مان، آمیخته می‌شود. سایمون استیونزِ منچستری تصمیم می‌گیرد تا نمایش‌نامه‌ای نیویورکی بنویسد.

نمایش‌نامه طراحی صحنه مشخصی ندارد. سه شخصیت زن در متن با عنوان‌های اولی، دومی، سومی تعریف می‌شوند و خاطرات‌شان را بدون رعایت مرزهای رئالیسی روایت می‌کنند. نیم‌قرن زندگی در نیویورک که با نقل مکان کلودِت در سال ۱۹۴۷به نیویورک آغاز می‌شود. سه زن در طول نمایش، نقش شخصیت‌های دیگر را هم بازی می‌کنند. در اجرای اصلی نمایش، بازیگرها با بالاوپایین‌بردن اکتاو صدا و تغییر لحن، تفاوت شخصیت‌ها را به تماشاگر نشان می‌دادند. برخی منتقدان آن را شبیه به سه زن بلندبالا اثر ادوارد آلبی می‌دادند. اما بر خلاف نمایش‌نامه‌ی آلبی، استیونز سه زن را در برزخی قرار می‌دهد که نماینده‌ی سه نسل از زنان امریکایی‌اند. سایمون استیونز پیش‌تر، در نمایش‌نامه‌ی موفق بر کرانه‌ی دنیای پهناور هم نشان داده بود که در پرداخت شخصیت‌ها در طول دوران زمانی موفق عمل می‌کند.