کتاب صوتی درک حیوانات اثر لارس اسوندسن

این گربه‌ها هستند که ما را انتخاب می‌کنند، نه برعکس. آن‌ها به زیستگاه‌های انسانی نزدیک شده‌اند چون برایشان مفید بوده، و ما هم از آن‌ها استقبال کرده‌ایم. اما سگ‌ها به‌طور هدفمند اهلی شدند. سابقۀ ارتباط انسان با گربه‌های شهری احتمالاً به خاورمیانۀ ده‌هزار سال پیش برمی‌گردد و از آن موقع گربه‌ها خیلی کم تغییر کرده‌اند. قدیمی‌ترین نمونۀ مستندِ گربه‌ای که در کنار انسان دفن شده 9500 سال قدمت دارد؛ اما نمی‌دانیم آیا گربۀ خانگی بوده یا نه. قدیمی‌ترین بازنمایی تصویری از گربه‌ها به شمایل حیوانات خانگی نیز در هنر مصر دیده می‌شود؛ مربوط به 4500 سال پیش. اما گربه‌ها و انسان‌ها تاریخ مشترک طولانی‌ای دارند و در طول این تاریخ، انسان‌ها بیش از گربه‌ها تغییر کرده‌اند؛ اگر نگوییم در ژنتیک، دست‌کم در سبک زندگی. حیوانات دیگری که انسان‌ها اهلی کرده‌اند معمولاً قیافه‌شان هم تغییر کرده؛ مثلاً گوش‌ها رفته‌رفته آویزان شده، دندان‌های سگ‌سان آن‌ها کوچک‌تر شده، و اغلب قیافه‌ای «بچگانه» تر گرفته‌اند. هیچ‌کدام از اینها به‌طور چشمگیری در گربه‌ها رخ نداده. ولی یک تغییر عمده صورت گرفته که آن کاهش حجم مغز به تقریباً یک‌سوم حجم مغز گربه‌های وحشی است؛ و این کاهش مشخصاً در قسمت‌هایی از مغز حیوان که به ترس و پرخاش مربوط‌اند بیشتر است.

گربه‌ها طوری تکامل پیدا کرده‌اند که گرایش طبیعی‌شان به ترسیدن از ما کم‌رنگ‌تر شده و لذا نسبت به احساسات پذیراترند؛ و این در چرایی علاقۀ ما به آن‌ها نقش زیادی دارد.

از مزیت‌های تکاملی‌ای که گربه کسب کرده چهره‌ای ا‌ست که بی‌شباهت به چهرۀ انسان نیست، مخصوصاً‌ انسان‌های خردسال. گربه صورت گردی دارد با گونه‌های گرد، یک پیشانی بلند، یک دماغ ریز و مشخصاً چشمانی درشت که در سطح و میانۀ صورت واقع شده‌اند. منطقی ا‌ست که باور کنیم شیفتگی ما نسبت به گربه‌ها به‌خاطر شباهت [ظاهری] شان به ماست، و لذا مایلیم ویژگی‌های بیشتری از خودمان را به آن‌ها نسبت بدهیم.

زیادی محدود بودنِ حالت‌های بیانگرانۀ گربه‌ها دقیقاً به اجتماعی نبودنشان برمی‌گردد. البته گربه‌ها از طریق میومیو، خرخر، مالیدن خودشان به پای شما و دَمَر شدن سعی می‌کنند نیازها، احساسات، یا اعتمادشان را به شما منتقل کنند. همچنین با فیف کردن، بُراق شدن، خماندن کمر و دُم سیخ کردن پیام‌هایی متضاد را منتقل می‌کنند. منتها برای نشان دادن خوشحالی‌شان دُم تکان نمی‌دهند و گوششان را هم نمی‌خوابانند، مگر آنکه در حالت تهاجمی باشند. همان‌طور که اشاره شد، احساسات در چهره‌شان منعکس نمی‌شود. وقتی در طول تاریخچۀ طبیعی‌ گربه‌ها هیچ گله‌ای وجود نداشته که در آن این حالت‌ها را خطاب به هم‌گله‌ای‌ها ابراز کنند، چه دلیلی داشته که تعداد بیشتری از این حالات بیانگرانه‌ را در خودشان پرورش دهند؟