امنیت یکی از نیازهای اساسی هر انسان و بخصوص فرد در حال سفر است. اغلب، گردشگران از موقعیتهایی که باعث ایجاد ناامنی و عدم اطمینان است، دوری میکنند. گردشگری، صنعتی است که توسعهی آن به میزانی زیادی به برقراری احساس امنیت از جنبههای گوناگون وابسته است. هر زمانی که شرایط یک مقصد گردشگری توام با عدم اطمینان، ناامنی و ریسک باشد. آنگاه گردشگران، سایر مقاصد را به آن مقصد ترجیح میدهند. از دیدگاه بازاریابی، آن دسته از اطلاعاتی که گردشگران در مواجهه با آن قرار میگیرند، باعث شکلگیری تصویر ذهنی آن مقصد میشود. محتوای این اطلاعات شامل رویداد ها، ویژگیها، خصوصیات، شرایط اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، قانونی و حتی جغرافیایی یک مقصد است. یک گردشگر بالقوه، در زمان تصمیم سفر با توجه به دانشی که در مورد خصوصیتهای یک مقصد دارد، قضاوتهایی را در مورد پیامدهای سفر به آن مقصد مینماید. پدیدهی ریسک ادراک شده حاصل استنتاج گردشگر از پیامدهای منفی سفر به یک مقصد است. شناخت ابعاد پدیدهی ریسک ادراک شده از آن جهت حائز اهمیت است که میتواند زمینه ساز اصلی توسعه تقاضا برای یک مقصد باشد. مطالعه ابعاد این پدیده مشخص خواهد نمود که گردشگران چه ادراکات، برداشتها و تصوراتی در خصوص یک مقصد دارند و از چه جنبههایی به منظور سفر، احساس نا امنی و عدم اطمینان مینمایند. یکی از راهبردهای اساسی توسعه گردشگری یک مقصد، تغییر نگرشهای گردشگران در خصوص آن مقصد است. ایجاد شناخت در خصوص پدیدهی ریسک، به بازاریابها و مدیران مقصد این بینش را میدهد که گردشگران در مورد مقصد آنها چه نگرشی دارند و چگونه میتوان برداشتهای آنها را به منظور تغییر الگوی تقاضا عوض نمود. پدیدهی ریسک، یک پدیدهی چند بعدی است که متناسب با ماهیت پویای واقعیتهای یک مقصد، ماهیت آن تغییر میکند. این پدیده طیف وسیعی از عوامل را شامل میشود. از نوع حاکمیت یک مقصد گرفته تا شرایط آب و هوایی و محیط جغرافیایی آن میتواند عدم اطمینانهایی را برای گردشگر ایجاد کند. از آن جا که هر مقصد گردشگری واقعیات منحصر به فرد خود را دارد، پدیدهی ریسک میبایست با توجه به همان مقصد خاص مورد مطالعه قرار گیرد. ریسک از آن جهت همواره موضوع مهمی برای مطالعه است که با تغییر شرایط داخلی یک مقصد، رویدادهای جدید و تغییر واقعیتهای آن مقصد بررسی آن به شکل منظم از اهمیت برخوردار است.