کتاب مجموعه تکه های نیک، نوزادان اثر ان انرایت نشر پندار تابان

حرف زدن کار خودخواهانه‌ای است و احتمالاً‌ مادرها باید سکوت کنند. وقتی یکی از مقالاتم درباره‌ی بارداری در مجله‌ی گاردین چاپ شد در صفحه‌ی نظرات واکنش سختی به آن نشان داده شد. او فکر می‌کند چه کسی است؟ و چرا ما مجبوریم که درباره‌ی درون او بخوانیم؟ بهتر نیست که او به‌جای آن درباره‌ی غم سقط جنین بنویسد؟ پس می‌خواهم از قبل از همه عذرخواهی کنم. ببخشید، ببخشید، ببخشید. می‌خواهم از همه‌ی کسانی که کل ایده‌ی صحبت درباره‌ی چیزها را در تقابل با ادامه‌ دادن زشت و آزاردهنده‌ی‌ آن‌ها می‌دانند عذرخواهی ‌کنم ـ مطمئناً ‌می‌دانم که منظورشان چیست. همچنین از کسانی که دوست دارند درباره‌ی چیزهای وحشتناکی بخوانند که برای دیگران اتفاق می‌افتد، در حالی که تا اینجا، بزنم به تخته و خدا را شکر، اتفاق وحشتناک خاصی برای من، یا بچه‌های من نیفتاده است عذرخواهی می‌کنم. همچنین کسانی که ترجیح می‌دهند من زیاد فکر نکنم (چون مادرها نباید این کار را بکنند) و آن متفکرانی که متوجه می‌شوند که در چند سال اخیر من زمانی برای تحقیق یا بررسی منابع نداشته‌ام، عذرخواهی می‌کنم ـ از وقتی که بچه‌دار شده‌ام، تنها کتاب‌هایی که تمام کرده‌ام آن‌هایی بوده که خودم نوشته‌ام (البته نه کاملاً، اما گفتنش خالی از لطف هم نیست). البته کسانی که بچه ندارند به اندازه‌ی کسانی که بچه‌دارند خوب و نازنین و واقعی هستند و من اصلاً دوست ندارم که طور دیگری فکر کنم. همچنین از بابت درونم متأسفم: من با این فکر بزرگ شده‌ام که آناتومی سرنوشت یک زن است، پس همیشه به آنچه بدن نامیده می‌شود و این‌که واقعاً چیست توجه دقیقی داشته‌ام. اسمش را سرگرمی بگذارید. -بخشی از کتاب-