خرید کتاب های دیوید گاگینز

دیوید گاگینز در ۱۷ فوریه‌ی ۱۹۷۵ در بوفالو، ایالت نیویورک آمریکا، به دنیا آمد و الان 51 ساله است. او نظامی بازنشسته، ورزشکار مسابقه‌های استقامتی، نویسنده و سخنران انگیزشی آمریکایی است. آنچه او را به چهره‌ای جهانی تبدیل کرده، داستان تغییر زندگی‌اش است. مسیری که از کودکی پر از خشونت و فقر شروع شد و به عضویت در یگان ویژه‌ی نیروی دریایی و حضور در مسابقه‌های فوق‌استقامتی رسید.

گاگینز روانشناس یا پژوهشگر دانشگاهی نیست. کتاب‌هایش روایت تجربه‌های شخصی او هستند و بر مسئولیت‌پذیری، نظم و کنار گذاشتن بهانه‌ها تأکید دارند. زبان تند و توجه زیاد او به تحمل سختی باعث شده‌اند بعضی مخاطبان او را الهام‌بخش و بعضی دیگر روشش را بیش از حد خشن بدانند.

کودکی در خانه‌ای پر از خشونت

پدر دیوید یک پیست اسکیت در بوفالو داشت. گاگینز نوشته است که از شش‌سالگی همراه مادر و برادرش شب‌ها در آنجا کار می‌کرد. پدرش رفتاری خشونت‌آمیز داشت و سرانجام مادر دیوید همراه دو پسرش از خانه فرار کرد و به شهر کوچک برزیل در ایالت ایندیانا رفت. دور شدن از پدر پایان مشکلات نبود. دیوید در مدرسه عقب افتاده بود، لکنت داشت و با نژادپرستی روبه‌رو می‌شد. او بعدها گفت که مدت زیادی از خاطرات گذشته فرار می‌کرد و تغییر واقعی زمانی شروع شد که تصمیم گرفت ترس‌ها و ضعف‌هایش را ببیند.

گاگینز از نوجوانی به خدمت نظامی علاقه داشت و می‌خواست به نیروهای امداد و نجات نیروی هوایی بپیوندد. ترس از آب و مشکل در تمرین‌های شنا مانع او شدند و در همان دوره نیز مشخص شد حامل صفت سلول داسی‌شکل است. او دوره‌ی امداد و نجات را ادامه نداد و بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ در واحد کنترل هوایی تاکتیکی خدمت کرد.

بعد از خروج از نیروی هوایی، گاگینز به‌عنوان مأمور دفع آفات کار کرد. شیفت شب و خوراک نامناسب باعث شدند وزنش به حدود ۱۳۵ کیلوگرم برسد. او اعتمادبه‌نفس کمی داشت و احساس می‌کرد از ترس‌هایش فرار کرده است.

شبی که مسیر زندگی گاگینز را عوض کرد

مسیر زندگی گاگینز شبی تغییر کرد که مستندی درباره‌ی آموزش نیروهای ویژه‌ی دریایی دید. او روز بعد با یک مسئول جذب نیرو تماس گرفت، اما فهمید برای ورود به دوره باید در زمانی کوتاه بیش از ۴۵ کیلوگرم وزن کم کند.

او با برنامه‌ای بسیار سنگین در حدود سه ماه وزنش را به حد لازم رساند. این روش برای بیشتر افراد ایمن نیست و نباید بدون نظر پزشک و مربی تکرار شود. نکته‌ی مهم این دوره، تصمیم او برای تغییر عادت‌ها و پیگیری روزانه‌ی هدف است، نه سرعت خطرناک کاهش وزن. گاگینز در مسیر آموزش با شکستگی ناشی از فشار، ذات‌الریه و آسیب زانو روبه‌رو شد و دو تلاش اولش به نتیجه نرسید. او هر بار پس از درمان برگشت و سرانجام در سال ۲۰۰۱ همراه دوره‌ی ۲۳۵ آموزش مقدماتی نیروهای ویژه‌ی دریایی فارغ‌التحصیل شد. او در مجموع سه بار وارد مرحله‌ی بسیار سختی شد که «هفته‌ی جهنمی» نام دارد.

او بعدا در تیم پنجم نیروهای ویژه خدمت کرد و در سال ۲۰۰۴ دوره‌ی رنجر ارتش را هم گذراند.

مرگ دوستان و شروع مسابقه‌های استقامتی

در سال ۲۰۰۵ چند نفر از نیروهای ویژه‌ی آمریکایی در عملیات «رد وینگز» کشته شدند. گاگینز آن‌ها را می‌شناخت و تصمیم گرفت با شرکت در مسابقه‌های طولانی برای خانواده‌های نیروهای کشته‌شده پول جمع کند؛ با اینکه تجربه‌ی حرفه‌ای در دوی استقامت نداشت.

برای ورود به مسابقه‌ی بدواتر ۱۳۵ باید توانایی دویدن صد مایل را ثابت می‌کرد. او با چند روز آمادگی در یک مسابقه‌ی ۲۴ساعته در سن‌دیگو حدود ۱۶۱ کیلومتر دوید و به بدنش آسیب زیادی زد. با این حال، در سال ۲۰۰۶ در بدواتر پنجم شد و سال بعد جایگاه سوم را گرفت. این مسابقه مسیری ۲۱۷کیلومتری را در گرمای شدید دره‌ی مرگ طی می‌کند. گاگینز بعد از آن در ده‌ها اولتراماراتن، مسابقه‌ی سه‌گانه و رقابت دوچرخه‌سواری طولانی شرکت کرد.

کتاب‌های مهم دیوید گاگینز

گاگینز تا امروز دو کتاب اصلی منتشر کرده است. هر دو ترکیبی از زندگی‌نامه و توسعه‌ی فردی‌اند و در کنار روایت زندگی او، تمرین‌هایی برای تغییر پیشنهاد می‌کنند.

نمی‌توانی به من آسیب بزنی

کتاب نمی توانی به من آسیب بزنی در سال ۲۰۱۸ منتشر شد و شناخته‌شده‌ترین اثر اوست. گاگینز در این کتاب از خشونت دوران کودکی، فقر، نژادپرستی، اضافه‌وزن، شکست در آموزش نظامی و ورودش به مسابقه‌های استقامتی می‌گوید. روایت کتاب صریح است و نویسنده تلاش نمی‌کند اشتباه‌ها یا ترس‌های گذشته‌اش را پنهان کند.

هر فصل با تمرینی تمام می‌شود که خواننده را به نوشتن مشکل‌ها، پذیرش مسئولیت و انجام کارهای عقب‌افتاده دعوت می‌کند. پیام اصلی کتاب این است که تغییر با انگیزه‌ی لحظه‌ای به وجود نمی‌آید و به صداقت، نظم و تکرار نیاز دارد. کتاب صوتی نمی توانی به من آسیب بزنی را در فیدیبو بشنوید.

بی‌پایان؛ وقتی رسیدن به هدف پایان کار نیست

بی‌پایان در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این کتاب ادامه‌ی فکری «نمی‌توانی به من آسیب بزنی» است، اما فقط داستان‌های قبلی را تکرار نمی‌کند. گاگینز از دوره‌هایی می‌گوید که پس از موفقیت‌های بزرگ دوباره با آسیب، تردید و احساس عقب‌ماندن روبه‌رو شد. هدفش این است که نشان دهد قوی شدن یک نقطه‌ی پایان ندارد و انسان ممکن است در هر مرحله با ترس تازه‌ای روبه‌رو شود.

«بی‌پایان» به چیزی می‌پردازد که گاگینز آن را «آزمایشگاه ذهن» می‌نامد. فضایی برای شناخت واکنش‌ها و پیدا کردن ضعف‌ها. کتاب صوتی بی پایان را در فیدیبو بشنوید.

ایده‌های معروف دیوید گاگینز به زبان ساده

آینه‌ مسئولیت‌پذیری

گاگینز یادداشت‌هایی درباره‌ی ضعف‌ها، هدف‌ها و کارهای روزانه روی آینه می‌چسباند. «آینه‌ی مسئولیت‌پذیری» یعنی فرد بدون توجیه وضعیتش را ببیند و قدم بعدی را مشخص کند. بخش مفید این روش تبدیل یک هدف بزرگ به کارهای کوچک است، نه تحقیر خود.

ظرف شیرینی

«ظرف شیرینی» نامی برای خاطره‌ی موفقیت‌های قبلی است. وقتی کاری سخت می‌شود، گاگینز به زمانی فکر می‌کند که از یک مشکل عبور کرده بود. این خاطره به او یادآوری می‌کند که قبلا هم توانسته است فشار را تحمل کند.

سخت کردن پوست ذهن

گاگینز باور دارد ذهن هم مانند پوست دست با تمرین مقاوم‌تر می‌شود. فرد نباید همیشه راحت‌ترین انتخاب را انجام دهد و می‌تواند تحمل ناراحتی را به‌تدریج تمرین کند. فشار بی‌حساب یا نادیده گرفتن آسیب، مقاومت ذهنی نیست.

قانون ۴۰ درصد

گاگینز می‌گوید وقتی احساس می‌کنیم دیگر توان ادامه دادن نداریم، شاید فقط به چهل درصد ظرفیت خود رسیده باشیم. این عدد قانون علمی دقیقی نیست؛ استعاره‌ای برای فاصله‌ی میان احساس خستگی و توان واقعی است. درد تیز، سرگیجه یا نشانه‌های آسیب را نباید با این بهانه نادیده گرفت.

سبک نوشتن دیوید گاگینز

نثر گاگینز مستقیم، پرانرژی و بی‌پرده است. او گاهی خواننده را به چالش می‌کشد و از کلمات تند استفاده می‌کند. روایت‌هایش نیز جزئیات خستگی، درد، ترس و شکست را نشان می‌دهند. همین سبک برای بعضی افراد تکان‌دهنده و برای بعضی دیگر آزاردهنده است.

او موفقیت را نتیجه‌ی استعداد ذاتی نمی‌داند و بارها می‌گوید با تمرین پیش رفته است. با این حال، لحن شدیدش ممکن است این تصور را بسازد که استراحت همیشه نشانه‌ی ضعف است؛ در حالی که تغییر پایدار به مراقبت از سلامت هم نیاز دارد.

نقدهایی که به روش گاگینز وارد شده است

مهم‌ترین نقد این است که تجربه‌ی شخصی گاگینز ممکن است با توصیه‌ی عمومی اشتباه گرفته شود. او بارها بدنش را تا مرز آسیب برده است. تحمل درد به معنای بی‌خطر بودن یک تمرین نیست و برنامه‌ی یک ورزشکار حرفه‌ای ممکن است برای فرد دیگری خطرناک باشد.

نقد دیگر به لحن سخت‌گیرانه‌ی او مربوط است. همه‌ی مشکل‌ها با اراده‌ی فردی حل نمی‌شوند و بیماری، فقر، تبعیض یا شرایط خانوادگی محدودیت‌هایی واقعی‌اند. سرزنش شدید خود نیز برای افراد درگیر افسردگی، اضطراب، تروما یا وسواس ورزشی می‌تواند نتیجه‌ی معکوس بدهد.