فیدیبو نماینده قانونی انتشارات لیوسا و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب چهار پيمان

کتاب چهار پيمان
رهنمودهايی برای رسيدن به آزادی، سعادت و عشق حقيقی

نسخه الکترونیک کتاب چهار پيمان به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب چهار پيمان

چهار پيمان

  • ناشر انتشارات لیوسا
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 0.58 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۱۱ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب چهار پيمان

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



تولتک

هزاران سال پیش تولتک ها در سرتاسر جنوب مکزیک به عنوان «مردان و زنان خرد» شناخته می شدند. انسان شناسان از تولتک ها به عنوان یک قوم یا یک نژاد یاد می کنند، اما درواقع تولتک ها دانشمندان یا هنرمندانی بودند که جامعه ای تشکیل دادند تا به کشف و حفظ خرد معنوی و آیین های کهن بپردازند. آنها به عنوان استاد (ناوال)(۱) و شاگرد در تئوتی هواکان،(۲) شهر باستانی اهرام در خارج از مکزیکو سیتی که به «بشر خدا می شود» مشهور است، گرد هم آمدند. پس از گذشت سال های طولانی، ناوال ها مجبور به پنهان کردن خرد باستانی و نگهداری از آن در خفا شدند. فتح قاره توسط اروپایی ها به همراه سوءاستفاده ی افراطی تعدادی از شاگردان این ضرورت را ایجاب کرد که آن دانش را از کسانی دور نگه دارند که آمادگی استفاده ی عاقلانه از آن را نداشتند، یا آنهایی که ممکن بود عمدا از آن خرد برای اهداف شخصی خود سوءاستفاده کنند.
خوشبختانه، دانش پنهان تولتک توسط دودمان ناوال ها جمع آوری و نسل به نسل منتقل شد. گرچه همچنان در طول صدها سال در پرده ای از اسرار پنهان ماند، پیشگویان کهن پیشگویی کردند که هرگاه بازگشت خرد به مردم ضروری باشد، این خرد باز خواهد گشت. حالا، دون میگوئل روئیز (ناوالی از تبار ایگل نایت(۳)) هدایت شده است تا آموزه های قدرتمند تولتک را با ما در میان بگذارد.
خرد تولتک همچون تمام سنت های محرمانه ی موجود در سراسر جهان مقدس، از یکپارچگی ذاتی حقیقت برخاسته است. این مکتب گرچه یک مذهب نیست، به تمام استادان روحانی و معنوی که با علم خود انسان ها را آموزش داده اند، احترام می گذارد. درحالی که روح را در بر می گیرد و به معنویت می پردازد، به درستی به عنوان راهی برای زندگی و به ویژه در دسترس قرار دادن شادکامی و عشق، تعریف شده است.

مقدمه

آیینه ی دودی

سه هزار سال پیش، فردی درست شبیه من و شما نزدیک شهری زندگی می کرد که میان کوه ها محصور بود. او آموزش می دید تا دانش اجدادش را بیاموزد و حکیم شود. اما هرگز به آنچه می آموخت قناعت نمی کرد و همواره بر این باور بود که حتما چیزی بیش از اینها وجود دارد.
یک روز هنگام استراحت در غار، در رویا دید که بدن خفته اش را تماشا می کند. بعد، از غار بیرون آمد. ماه و ستارگان در آسمان می درخشیدند و آن هنگام بود که در اعماق وجودش اتفاقی افتاد که زندگی اش را برای همیشه دگرگون کرد. به دستانش نگریست، وجودش را احساس کرد و صدای خودش را شنید که می گفت: «من از نور، از ستارگان درخشان به وجود آمده ام.»
دوباره سرش را بالا کرد و به تماشای ستارگان نشست. این بار دریافت ستاره ها نیستند که نور را پدید می آورند، بلکه نور است که ستارگان را می آفریند.
آن گاه گفت: «هرچه هست زنده است و جان دارد. نور پیام آور حیات است و چون جان دارد، پس تمام اطلاعات را در خود دارد.»
سپس دریافت با اینکه از ستاره ها آفریده شده، از آنِ ستارگان نیست، بلکه میان آن ستارگان است. آن گاه آن ستارگان را تونال و نور میان آنها را ناوال نامید و خالق هماهنگی میان آن دو را زندگی و نیت. فهمید که بدون زندگی امکان وجود تونال و ناوال وجود ندارد و زندگی نیروی مطلق و آفریننده ی همه چیز است.
او به این باور رسید که همه چیز در عالم هستی جلوه گاه خالقی زنده است که او را خدا می نامیم و اگر می توانیم نور را ببینیم، به علت این است که ادراک مان از نور است. همچنین دریافت که ماده همچون آیینه نور را منعکس می کند و تصویرهایی می سازد که همه از نور هستند، و عالم هستی به مِهی می ماند که اجازه نمی دهد حقیقت را ببینیم حال آنکه وجود واقعی ما از عشق و نور خالص است.
درک این مطالب مسیر زندگی او را تغییر داد. وقتی حقیقت را شناخت و با آن بصیرت به انسان ها، طبیعت و جهان اطراف خود نگریست، از آنچه دریافته بود شگفت زده شد. او خود را در همه چیز یافت و وجودش را در نوع بشر، حیوانات، گیاهان، آب و باران، ابرها و در زمین دید و همچنین متوجه شد که جهان هستی ترکیبی است از تونال و ناوال که در هر آنچه هست تجلی یافته و به آنها حیات بخشیده است.
لحظه ای که به این واقعیت دست یافت، هیجان زده و سرشار از آرامش شد. برای بازگو کردن آن به دیگران آرام و قرار نداشت. اما هرچه کرد، دیگران از درک آن عاجز بودند و هرقدر کوشید، نتوانست منظورش را به آنها بفهماند. البته دیگران تغییر را در او می دیدند. به چشمانش که می نگریستند، در آن نوری دلنشین می یافتند و از لحن صدایش متوجه می شدند که آنچه بدان رسیده، چیزی جز حقیقت محض نیست. این را هم فهمیده بودند که او دیگر هرگز درباره ی کسی قضاوت نمی کند.
خلاصه ی کلام، او دیگر شبیه هیچ کس نبود.
او به خوبی افکار و احساسات دیگران را درک می کرد، اما دیگران از درک افکار و احساسات او عاجز بودند؛ فقط به این باور رسیده بودند که او مظهری از خداست و هنگامی که این را به او گفتند، لبخندی زد و گفت: «واقعیت دارد. من جلوه ای از نیروی الهی هستم، اما شما هم از این موهبت برخوردارید و از این نظر هیچ فرقی با یکدیگر نداریم. هم من و هم شما، همگی مظهری از قدرت و جمال خداییم.»
اما باز هم کسی از حرف های او سر در نمی آورد.
همچنین دریافت که او همچون آیینه ای است که دیگران می توانند خود را در آن ببینند، همان طور که او خود را در دیگران می دید. آن گاه به این باور رسید که همه در رویا زندگی می کنند و نمی دانند واقعا کیستند. کسی نمی توانست خود را مانند او ببیند زیرا هاله ای ضخیم از مه میان این آیینه ها وجود داشت که از تفسیر تصاویر نور یا همان تفسیر رویای آدمیان شکل گرفته بود.
بعد، متوجه شد که آنچه را آموخته است دیر یا زود به دست فراموشی خواهد سپرد. دلش می خواست آنچه را دیده بود، به خاطر بسپارد. این بود که تصمیم گرفت خود را آیینه ی دودی بنامد تا هرگز فراموش نکند که هر ماده ای درواقع آیینه است و هاله ای از دود میان آنهاست که اجازه نمی دهد بدانیم کیستیم.
او می گفت: «من یک آیینه ی دودی هستم. من خودم را در همه ی شما دیده ام، اما اگر نمی توانیم خود را از دیگران متمایز کنیم، به دلیل وجود هاله ای دودی است که آیینه ها را دربرگرفته. اما این دود تصوری بیش نیست. آیینه شما هستید که رویا می بیند.»

اهلی شدن و رویای کره ی زمین

آنچه در این لحظه می بینید و می شنوید، چیزی نیست جز رویا. شما در این لحظه و درعین بیداری، رویا می بینید.
عمده فعالیت ذهن، رویابینی است. ذهن آدمی در تمام طول شبانه روز رویا می بیند. مغز بیدار باشد یا خواب، ذهن رویا می بیند. تنها فرقش این است که وقتی مغز بیدار است، آنچه در اطرافمان می گذرد و شاهدش هستیم، به طریق خطی درک می کنیم. حال آنکه هنگام خواب دیگر خبری از این چارچوب نیست و از همین رو، رویا دائما تغییر می کند و تغییر شکل می دهد.
انسان ها دائما رویا می بینند. پیش از به دنیا آمدن ما، آنهایی که قبل از ما می زیستند رویای بیرونی و بزرگی آفریدند که می توان آن را رویای جامعه یا رویای کره ی زمین نامید. رویای کره ی زمین مجموعه ای مشترک از میلیاردها رویای فردی و کوچک است که ابتدا رویای خانواده و بعد رویای جامعه، رویای شهر، رویای کشور و دست آخر رویایی را پدید می آورند که همه ی نوع بشر را شامل می شود. این رویا شامل تمام قوانین، باورها، مقررات، مذهب ها و فرهنگ های متفاوتی است که روش اداره ی حکومت ها، مدارس و غیره را دربرمی گیرد و اتفاقات اجتماعی و حتی تعطیلات را نیز می سازد.
از همان لحظه که به دنیا می آییم، توانایی رویابینی نیز در ما شکل می گیرد. آنهایی که پیش از ما زیسته اند، یادمان می دهند که چگونه به روش جامعه مان رویا ببینیم. تعداد قواعد رویای بیرونی بشر نامحدود و بی شمار است و از همان هنگام که کودکی به دنیا می آید، روش و قواعد رویابینی را در ذهنش شکل می دهیم. رویای بیرونی از پدر، مادر، مدارس و ادیان سود می جوید تا رویابینی را یادمان دهد.
توجه استعدادی است که سبب می شود تا بر آنچه مایلیم تمرکز کنیم و آن را بشناسیم. می توان به طور همزمان میلیون ها مطلب را دریافت کرد. اما با استفاده از تمرکز می توانیم آنچه را دنبالش هستیم در ذهنمان نگه داریم. بزرگ ترها توجه ما را جلب و با تکرار اطلاعات، آن را در مغز ما حک کرده اند و آنچه آموخته ایم از این راه بوده است.
با استفاده از مهارت توجه، واقعیتی کلی یا رویایی جامع را می آموزیم. نوع رفتار در جامعه را می آموزیم. یاد می گیریم که چه چیزی را باور کنیم و چه چیزی را نه، چه چیزی را قبول کنیم و کدام را نه، خوب چیست و بد کدام است، چه چیزی زیباست و چه چیز زشت. درست چیست و غلط کدام است؛ و تمام این مفاهیم و قوانین مربوط به نوع رفتار در این جهان، همگی از پیش تعیین و تعریف شده اند.
به مدرسه که می رفتید، روی نیمکتی می نشستید و تمام توجه تان را متوجه آموزگارتان می کردید و آنچه به شما می آموخت. در کلیسا نیز توجه تان را به کشیش و حرف هایش معطوف می کردید. این روش در ارتباط با پدر، مادر، خواهران و برادران نیز کارآیی داشته است. آنها می کوشیدند که توجه شما را به خود جلب کنند. همچنین یاد می گیریم که چطور توجه دیگران را به خود جلب کنیم، آن قدر که نیاز به جلب توجه می تواند به چشم وهم چشمی کشیده شود. بچه ها برای جلب توجه والدینشان با هم رقابت می کنند و این رقابت در ارتباط با معلم و دوستانشان و جلب توجه هرچه بیشتر، شدیدتر می شود.
«مرا ببین که چه کار می کنم! من اینجا هستم. به من توجه کن.»
و این نیاز به جلب توجه، روزبه روز زیادتر می شود و تا دوران بزرگسالی نیز ادامه می یابد.
رویای بیرونی توجه ما را جلب می کند و از همان لحظه ای که زبان می گشاییم، شروع می کند به یاد دادن اینکه چه چیزی را باور داشته باشیم و به چه ایمان آوریم. زبان رمزی است برای درک متقابل و برقراری ارتباط بین انسان ها. هر واژه و هر عبارت در هر زبان، یک پیمان است؛ مثلاً این را یک «صفحه» از کتاب می نامیم. پس واژه ی «صفحه» توافقی است که همگی آن را می فهمیم.
با شناخت این رمز، توجه مان جلب می شود و در این حالت انرژی از یک نفر به سوی دیگری جریان می یابد.
کسی زبان خود را انتخاب نمی کند، همان طور که مذهب یا ارزش های اخلاقی اش را برنمی گزیند. همه ی اینها پیش از به دنیا آمدن شما وجود داشتند و هرگز کسی حق انتخاب کوچک ترین پیمان را نداشته است. ما حتی نام خودمان را انتخاب نکرده ایم.
در کودکی امکان انتخاب باورهایمان وجود نداشت. ما آن باورهایی را پذیرفتیم که دیگر انسان ها درباره ی رویای خود از این کره به ما منتقل کردند و پذیرش این پیمان و این توافق ها، ذخیره کردن توافق ها، ذخیره کردن اطلاعات است.

نظرات کاربران درباره کتاب چهار پيمان