فیدیبو نماینده قانونی نشر نیلوفر و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب هنر سیر و سفر

کتاب هنر سیر و سفر

نسخه الکترونیک کتاب هنر سیر و سفر به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب هنر سیر و سفر

متأسفانه بسیار دشوار است نگرانی‌های کمابیش دائمی‌امان در مورد آینده را به یاد بیاوریم، زیرا در بازگشت‌مان از جایی که بودیم، شاید نخستین چیزی که از خاطره محو می‌شود این است که چه میزان از گذشته صرف این شده بود که چه پیش خواهد آمد؛ و به عبارت دیگر چه میزان از آن را در جایی دیگر به غیر از جایی که در آن حضور داشتیم گذرانده بودیم. در موضوع یادآوری شده و نیز خاطره دلشوره سفر به مکانی هر دو نوعی خلوص وجود دارد: و خود مکان است که امکان می‌یابد برجسته و مشهود شود.

ادامه...
  • ناشر نشر نیلوفر
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 5.57 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۸۶ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب هنر سیر و سفر

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

عزیمت

یک. در باب دلشوره سفر

مکان ها



هَمِرسمیت لندن



باربادوس

راهنما



جی. کی. هویسمانس

۱.

نمی شد بگویی دقیقا زمستان کی فرا رسید. اُفت هوا تدریجی بود، همچون کسی که پیر می شود، روز به روز و نامحسوس تا این که فصل واقعیت مسلّم غیرقابل انکاری شد. ابتدا شب ها دمای هوا کم شد، بعد روزهای یک بند بارانی فرارسید، سپس بادهای سردرگم اقیانوس اطلس، رطوبت هوا، افتادن برگ ها و تغییر ساعت ــ هر چند هنوز گه گاه آرامشی موقتی وجود داشت، صبح هایی که می توانستی بدون پالتو خانه را ترک کنی و آسمان بدون لکه ای ابر و درخشان بود. اینها اما، مانند علایم بهبود کاذب در بیماری بود که حکم مرگش صادر شده باشد. با فرا رسیدن ماه دسامبر فصل جدید جا افتاده بود و کمابیش هر روز آسمانی سربی شهر را فرا می گرفت؛ پس زمینه ای که برای نقاشی های مسیح مصلوب مانتنیا(۱) یا ورونز(۲) جان می داد، یا این که تمام روز را زیر لحاف بگذرانی. پارک محله زیر لایه ای از گِل و لای پوشیده شد، که شب ها با نور چراغ های خیس از باران روشن می شد. شبی که در بارانی شدید از کنار آن می گذشتم، به یادم آمد چگونه در گرمای شدید تابستان پارسال، روی همین چمن ها ولو شدم و پاهایم را از کفش هایم درآوردم و سبزه زیر پایم را نوازش کردم و چطور این تماس مستقیم با زمین حسی از آزادی و بی خیالی به من داده بود؛ تابستان مرزهای میان داخل و خارج را از میان برداشته بود، و به من امکان داده بود همان اندازه در جهان خارج از خانه احساس در خانه بودن بکنم که در اتاق خوابم می کردم.



بازدید از تاهیتی، اثر ویلیام هاجِز

اما اکنون پارک بار دیگر برایم بیگانه شده بود، و چمن در زیر باران مداومش منطقه ای ممنوعه شده بود. گویی هر اندوهی که احساس می کردم و هر تردیدی نسبت به دست نیافتن شادی و تفاهم داشتم، در ساختمان های خیس آجرجگری و آسمان پست و تیره ای که زیر نور چراغ های خیابانی نارنجی می زد، تایید می شد.
چنین آب و هوایی به همراه مجموعه ای از اتفاقات که درست همان روزها رخ دادند (که ظاهرا این گفته شامفور(۳) (نویسنده و معلم اخلاق فرانسوی) را تایید می کرد که انسان باید هر روز صبح یک قورباغه ببلعد تا مطمئن شود در آن روز با چیزی کریه تر روبرو نمی شود)، دست به دست هم دادند و باعث شدند دریافت یک بروشور بزرگ، مصور و رنگارنگ با عنوان «خورشید زمستان» را با آغوش باز بپذیرم. جلد بروشور تصویری از یک ردیف نخل بود که بیشتر آنها با زاویه ای مایل بر ساحلی ماسه ای در حاشیه دریایی فیروزه ای روییده بودند، در مقابل یک رشته تپه که تصور کردم باید سرشار از آبشار و خنکای زیر درختان میوه با شمیم شیرین باشد. عکس های بروشور مرا به یاد نقاشی هایی از تاهیتی اثر ویلیام هاجز(۴) انداخت که از سفرش به تاهیتی همراه کاپیتان کوک آورده بود، تصاویری از مرداب های گرمسیری در نور ملایم غروب در حالی که دخترکان محلی (پا برهنه) بی خیال میان درختان انبوه می خرامیدند، تصاویری که پس از به نمایش در آمدن آنها در فرهنگستان سلطنتی لندن در اوج زمستان ۱۷۷۶، اعجاب و حسرت همگان را برانگیخت ــ و پس از آن به الگویی برای خوش گذرانی در مناطق باصفای استوایی تبدیل شد ــ از جمله در صفحات بروشور «خورشید زمستان».
کسانی که با زیرکی این بروشور را تدارک دیده بودند آشکارا می دانستند گیرنده چه آسان می تواند در دام این عکس ها بیفتد، عکس هایی که قدرتشان توهینی به هوشمندی بود و اراده آدم را سلب می کرد: عکس های بیش از حد درخشان از درختان نخل، آسمان پاک فیروزه ای و سواحل سفید. احتمالاً حتی دریافت کنندگانی که در زمینه های دیگر زندگی دست به عصا راه می روند هنگام روبرو شدن با این مناظر دل انگیز بی اختیار خلع سلاح می شدند. شور وشوقی که بعد از دیدن بروشور در من برانگیخته شد نمونه بارز و در عین حال رقت انگیز و تسلیم کننده ای است، که چگونه برنامه ها (و حتی کل زندگی ها) می تواند تحت تاثیر ساده ترین و غیرقابل تصورترین تصویرهای خوشبختی قرار بگیرد؛ و چگونه تصمیم به سفری طولانی و از نظر هزینه کمرشکن می تواند تنها با دیدن عکسی از یک ردیف درخت نخل مایل در نسیمی استوایی، در ذهن شکل بگیرد.
تصمیم گرفتم عازم جزیره باربادوس بشوم.

۲.

هر آینه بپذیریم زندگیِ ما حول جستجوی خوشبختی می گردد، در آن صورت کمتر فعالیتی را می توان برشمرد که بیش از سفرهایی که کرده ایم ــ با تمام تناقض ها و مشقات شان ــ پویایی این جست و جو را آشکار کنند. سفرهای ما هرچند غیر دقیق، درکی از زندگی چنان که باید باشد، فراتر از محدودیت های کار و تلاش معاش عرضه می کنند. به ندرت تصور می شود سفرهایمان مسائلی فلسفی را مطرح کنند ــ منظورم مسائلی است که تفکری ورای عملی بودن را می طلبند. سیل پیشنهادات درباره مقصد سفرمان به سویمان سرازیر می شود، که کجا برویم بهتر است؛ اما به ندرت در مورد علت یا چگونه رفتن می شنویم ــ هر چند به نظر می رسد هنر سفر کردن طبیعتا شامل پرسش هایی است نه چندان ساده و نه تا این حد پیش پاافتاده و مطالعه درباره آن ها می تواند تا حدودی به فهم آن چیزی که فیلسوفان یونانی به زیبایی آن را eudaimonia یا شکوفایی انسان می نامیدند، کمک کند.

۳.

یکی از پرسش ها مربوط می شود به رابطه میان دلشوره پیش از سفر و واقعیت آن. بر حسب تصادف به نسخه ای از رمان هویسمانس(۵) با عنوان A Rebours چاپ ۱۸۸۴ برخوردم که قهرمان شل و وارفته و مردم گریز آن، دوک دِز اِسنت(۶)، تصمیم می گیرد سفری به لندن بکند و در جریان تدارک مقدمات سفر به تحلیلی بیش از حد خوش بینانه از تفاوت آن چه ما از مکانی که در تصور داریم و اتفاقاتی که با رسیدن آنجا رخ می دهد، رسید.
هویسمانس تعریف می کند که دوک تک و تنها در ویلایی در حومه پاریس می زیست. به ندرت از خانه اش خارج می شد تا از آنچه که زشتی و حماقت دیگران می نامید، پرهیز کند. در دوران جوانی، بعد از ظهر، ساعاتی را در دهکده ای نزدیک ویلایش گذرانده بود و نفرتش نسبت به مردم تشدید شده بود. از آن پس، تصمیم گرفته بود که روزهایش را تنها در رختخواب یا اتاق کارش بگذراند، ادبیات کلاسیک بخواند و افکاری منفی درباره بشریت ببافد. مع هذا، آقای دوک یک روز صبح زود در کمال تعجب خودش میل شدیدی به سفر به لندن احساس کرد. این نیاز زمانی پیدا شد که دوک در خلوت ویلایش و کنار بخاری دیواری مشغول خواندن یکی از کتاب های دیکنز بود. کتاب تصوراتی از زندگی به روال انگلیسی را در ذهن او برانگیخت که درباره اش بسیار اندیشید و مشتاق شد که شخصا آن را تجربه کند. بی آن که قادر باشد جلوی خودش را بگیرد، به مستخدمین اش دستور داد چمدان های او را ببندند، کت و شلوار پشمی خاکستری به تن کرد، یک جفت نیم چکمه بندی به پا کرد، کلاه کوچک لگنی به سر گذاشت، شنلی سورمه ای به دوش انداخت و با اولین قطار عازم پاریس شد. از آنجا که پیش از ترک پاریس به سوی لندن زمانی وقت داشت، عازم کتابفروشیِ انگلیسی زبان گالینانی(۷) در خیابان ریولی شد و نسخه ای راهنمای لندن تالیف بِدِکر(۸) را خرید. و با تعریف موجز آن از جاذبه های لندن لذتی سرشار برد. از آنجا عازم میکده ای شد که بیشتر مشتریانش را انگلیسی ها تشکیل می دادند. حال و هوای میکده پر بود از دیکنز: به اتاق های روشن و دنجی اندیشید که دوریت کوچولو(۹)، دورا کاپرفیلد(۱۰) و روت(۱۱) خواهر تام پینچ(۱۲) در آن می نشسته اند. یکی از مشتری ها موهای سفیدِ آقای ویکفیلد(۱۳) و چهره سرخ و سفید و خصوصیات بی تفاوت و تندوتیز و چشمان بی احساس تالکینگ هورن(۱۴) را داشت.
آقای دوک سپس برای رفع گرسنگی به رستورانی انگلیسی در خیابان آمستردام، نزدیک ایستگاه سن لازار رفت. رستوران تاریک و دودآلود بود، روی پیشخوان آن یک ردیف دسته آبجو کشی و ظرف هایی مملو از گوشت خوک به قرمزی ویلون و خرچنگ هایی به سرخی مس دیده می شد. دور میزهای کوچک چوبی زنان قوی بنیه انگلیسی با صورت های پسرانه نشسته بودند، با دندان هایی به درشتی دسته چاقو و گونه هایی به سرخی سیب و دست و پاهایی بلند. آقای دوک میزی یافت و سفارش سوپ دنبالچه گاو، ماهی دودی، و گوساله سرخ شده با سیب زمینی و چند لیوان آبجو و برشی پنیر داد.
لیکن با نزدیک شدن ساعت عزیمت، و فرصت به تحقق پیوستن رویای لندن اش، آقای دوک ناگهان دچار سستی و رخوت شد. اندیشید رفتن به لندن چه قدر می تواند خسته کننده باشد، این که چگونه باید تا ایستگاه قطار بدود، دنبال باربر بگردد، سوار قطار بشود، در تختخوابی ناآشنا بخوابد، در صف ها بایستد، سردش بشود و وجود نازنین شکننده اش را در مکان هایی که بِدِکر با آن دقت تعریف کرده بود حرکت بدهد، و نتیجتا رویایش را خراب کند: «حرکت کردن چه لطفی داشت وقتی شخص می توانست در صندلی اش بنشیند و به این راحتی سفر کند؟ مگر او همان لحظه در لندن نبود، که بوها، هوا، شهروندان، غذا و حتی کارد و چنگال روی میز جلویش به آنجا تعلق داشت؟ توقع داشت آنجا چه چیز بیشتری بیابد جز سرخوردگی های تازه؟» و همچنان نشسته بر صندلی اش اندیشید، «احتمالاً دچار اختلال دِماغ شده بودم که خیالات رام و آرام ام را کنار گذاردم و مثل هر احمقی باور کردم که سفر به خارج لازم و جالب و مفید تواند بود.»
به این ترتیب آقای دوک صورتحساب اش را پرداخت، رستوران را ترک گفت، سوار اولین قطاری شد که به سوی ویلایش می رفت، با تمام چمدان ها، بسته ها، فرش ها، چترها، عصاها و شنل اش ــ و از آن پس هرگز خانه اش را ترک نکرد.

نظرات کاربران درباره کتاب هنر سیر و سفر

ترجمه واقعا بد بود..
در 2 ماه پیش توسط
ترجمه بی نهایت ضعیف و نامفهوم .کاملا مشخصه یک مترجم بی کیفیت هستن که آرزوی دیدن نام خودشون به عنوان مترجم رو داشتن .حیف از وقت و امید و پول .
در 5 ماه پیش توسط
قیمتو کم کنید خیلی زیاده برا pdf
در 7 ماه پیش توسط
با کلی تعریف شنیدن و ذوق و شوق خریدمش اولش بد نبود ولی واقعا دیگه چیزی ازش سر در نیاوردم و ناتمام گذاشتم. حالا یا ترجمش بد بوده یا لابد خیلی فلسفی. اما اگه چیزی فهمیدید به منم بگین ممنون میشم!
در 11 ماه پیش توسط
لطفا تخفیف رو زیاد کنید
در 1 سال پیش توسط