کتاب روح اثر جیسون رینولدز نشر انتشارات پیدایش

آقای چارلز از پشت پیشخان فروشگاهش عملاً داد می‌زند: «بذار حدس بزنم... تخمه‌ی آفتابگردون.» فروشگاهی که خودش به آن «مغازه‌ی روستایی» می‌گوید، حتی با وجود اینکه در شهر زندگی می‌کنیم. آقای چارلز که اتفاقاً درست شبیه جیمز براون است - به شرطی که جیمز براون سفیدپوست می‌بود - پنج روز در هفته به من تخمه‌ی آفتابگردان می‌فروشد. تقریباً از زمانی که... اجازه بدهید فکر کنم... از زمانی که کلاس چهارم بودم که می‌شود همان موقعی که مامان در بیمارستان مشغول به کار شد. در نتیجه حدود سه سالی می‌شود. آقای چارلز گوشش «سنگین» است و قبلاً هر بار که مامانم این را می‌گفت، فکر می‌کردم که می‌گوید گوشش «رنگین» است، که اصلاً برایم معنی نمی‌داد. نمی‌دانم چرا خیلی ساده نمی‌گفت «تقریباً کَر است». شاید چون «سنگین بودن گوش» بیشتر به اصطلاحات بیمارستانی شباهت دارد که احتمالاً آن زمان تحت‌تأثیرشان بود. به‌هرحال، بله، آقای چارلز به‌زحمت می‌تواند چیزی بشنود و به همین دلیل است که همیشه دارد سر بقیه داد می‌زند و بقیه نیز سر او داد می‌زنند. در مغازه‌اش بی‌اغراق جشنواره‌ای از جیغ و داد برپاست. حالا بگذریم از تلویزیون پشتِ پیشخانش که پشتِ سر هم با صدای بلند فیلم‌های وسترن پخش و جلوه‌های صوتی اضافه‌ای ایجاد می‌کند. در ضمن آقای چارلز همان کسی است که به من کتاب رکوردهای جهانی گینس را داده و در همین کتاب با اندرو دال و شارلوت لی آشنا شدم. او به من می‌گوید که می‌توانم روزی از خودم رکوردی به جا بگذارم. رکوردی واقعی. یکی از ترین‌ها در دنیا. شاید. اما یک چیز را مطمئنم و آن هم این است که آقای چارلز باید رکورددارِ گفتنِ «بذار حدس بزنم... تخمه‌ی آفتابگردون» باشد، چون هر دفعه که وارد مغازه‌اش می‌شوم همین را می‌گوید و این یعنی احتمالاً من، همین حالا هم، رکورددارِ پاسخ دادن به آن با صدای بلند و درست با همان لحن باشم.