کتاب واکاوی نقش اذن در فقه پزشکی اثر احسان عابدین پور نشر مرکز فقهی ائمه اطهار (ع)

اذن و آثار وضعی و تکلیفی آن در فقه پزشکی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و در روابط حقوقی و اجتماعی پزشک و بیمار نقش بسزایی دارد. بی‌گمان اختیار انسان بر بدن و اعضای آن سبب می‌شود بتواند به درمان در شیوه‌های گوناگون آن اقدام کند. پرسش اصلی این است که اذن دادن و اذن ندادن بیمار چه تأثیری در احکام تکلیفی و وضعی درمان دارد (مسئله). به نظر می‌رسد عموم مسائل و پیامدهای مترتب بر اذن دادن و اذن ندادن در درمان به عنوان بایدها و نبایدهای فقهی در منابع اصیل اسلامی مطرح شده است (فرضیه). در راستای پاسخ به مسئله و اثبات فرضیۀ یادشده با روش کتابخانه‌ای به گردآوری داده‌ها از منابع اصولی و فقهی پرداخته شده است، سپس با تحلیل داده‌ها به روش اجتهادی، احکام وضعی و تکلیفی اذن کشف می‌شود (روش). با این نیت نخست مبانی موضوع پژوهش، جایگاه سلطۀ انسان بر اعضای خویش در خصوص اذن در تصرف به وسیلۀ پزشک و کادر درمانی و آثار آن بررسی شده است.