کتاب مردگان غمگین من اثر گروه نویسندگان نشر پیام چارسو

ژیلی بچه که بود، به دفترچه ی خاطراتش دروغ می گفت. دفترچه اش از این دفترچه های خاطرات اسباب بازی نبود. قبل از آن هم چندتایی از آن ها را مسئولانه پر کرده بود؛ دفترهایی به رنگ هایی دخترانه، با قفل هایی توی چشم و کلیدهایی مینیاتوری. این دفترچه ی جدید جلدی قهوه ای مات داشت و هیچ ابزاری هم کنارش نبود که از آن محافظت کند؛ از آن چیزهایی بود که در تصور ژیلی می توانست بیخودی باشد. او با جوهر سیاه روانی می نوشت که به طرزی رازآمیز می درخشید تا در نهایت خشک شود. کلماتش را هم بادقت انتخاب می کرد؛ هرچه طولانی تر بهتر. کلماتی بود که او نمی دانست چطور باید تلفظشان کند. این کلمات را باید فشرده می کرد تا در فضای تنگ مابین خطوط جا شوند. خطوط این دفتر تنگ تر از قبلی ها بود. ژیلی برای مخاطبی می نوشت. دوازده سالش بود.

-از متن کتاب-