کتاب من از همه‌ی چهل‌و‌هشت‌ساله‌های جهان پیرترم اثر مرداد عباسپور نشر پیام چارسو

بلند شد و با صدای نسبتا آرامی گفت: «کسی می دونه اسم ایستگاه بعد چیه؟ یه وقت نکنه اسم ایستگاه بعد از دهنتون دربیاد و مستقیم برید به جهنم.» نشست. سرش را میان دست هایش گرفت و شروع کرد به گریه کردن. منتظر بود کسی علت گریه کردنش را بپرسد. کسی چیزی نگفت. انگار همه فهمیده بودند ادای گریه کردن را درمی آورد. فهمیده بودند می خواهد از گریه به عنوان ابزاری برای برانگیختن حس شفقت دیگران استفاده کند. رو کرد به مسافرها و گفت: «مهم نیست. ببینم بالاخره کی کم می آره.» بعد رو کرد به راننده: حالا که این جوری شد من اصلا پیاده نمی شم. همین جا زندگی می کنم. چی بهتر از یه اتوبوس خوشگل برای زندگی کردن.

-از متن کتاب-