کتاب مضحکه‌ی شبیه قتل اثر حسین کیانی نشر قطره

صحنه: خانه‌ی اخترمقوا.

آقامردک‌جان، تنها و به‌خودپیچان، با سرعت به‌سمت در مستراح می‌رود. اختر درون مستراح جیغ بلندی می‌کشد.

مردک: چرا درنمی‌آی خانم‌مقواجان؟

صدای اختر: (جیغ می‌کشد.) افتادم!... زرده بگیر، اومدم!

مردک: گرفتیم، افاقه نکرد، الانه که تِلِنگمان دربره!

صدای اختر: هولم نکن مردک! اصلاً‌ بگو ببینم، هرکی‌باش‌خان چه خبرشه امشب؟ مگه قرار نبود امشبم جای هر شبی بخوابید، واسه‌ چی اومدید اینجا؟

مردک: کجا؟ آنجایی که شما هستی یا اینجایی که من ایستادم؟

صدای اختر: منو باش دارم از کی چی می‌پرسم! تو که عقل درست‌وحسابی نداری! نوکر باس هوش‌وحواس بده، از تموم جیک‌وبیک آقاش سر دربیاره. (اختر با چوب‌دست بزرگ و دسته‌کلیدی که به کمر دارد از مستراح بیرون می‌آید و در را قفل می‌کند.) راستی امشبی چقذه گیر هرکی‌باش‌خانِ خره اومد؟ سهم ما رو که هنوز نداده، گاسم می‌خواد بیاد و سهم ما رو بده!

مردک: (با دیدن اختر، صندلی را جابه‌جا می‌کند.) ماشاالله رنگ‌وروتان باز شد خانم‌مقواجان!

اختر: پس دوره‌ی چِلچلی‌مو ندیدی، وا! تو چرا این‌قذه می‌پیچی به خودت؟ مگه کَنه به جونت تپیده؟