کتاب نامزد آقای مترجم اثر ژوائو خیس نشر چشمه

سفر بازگشتم غم‌انگیز است، باران بی‌امان می‌بارد و من یکی از دست‌هایم را از پنجره بیرون آورده‌ام، تراموا آرام پیش می‌رود، کسی با عجله از روی ریل می‌گذرد، فریاد و ناسزا به گوش می‌رسد، این مردم چه‌قدر کسل‌کننده‌اند! دستی به صورتم می‌کشم، یک جورِ چندش‌آوری خیس می‌شود، زن روبه‌رویی سرش را برمی‌گرداند، چاره‌ی دیگری ندارد، صورتم نمناک شده، شاید کار زشتی باشد که آدم جلوِ خانمی که هیچ نمی‌شناسدش صورت خود را خیس کند، من که از این چیزها سر درنمی‌آورم، تراموا دوباره راه می‌افتد، آن بیرون زنی که چند زنبیل به دست دارد چتری شکسته را در هوا بلند می‌کند و هوار می‌کشد، مطمئنم دلش می‌خواهد راننده‌ی تراموا مسئولیت چتر خسارت‌دیده‌اش را بر عهده بگیرد، لابد باید پول تعمیرش را هم بدهد، به ‌قدری جیغ می‌زند و فریاد می‌کشد که وقتی دور می‌شویم هم هنوز صدایش را می‌شنوم، البته حق دارد، تقصیر او نبود، تازه اگر حواس‌مان باشد که این تصادف واقعاً تصادف نبوده، باید راننده‌ی تراموا را مسئول بدانیم، آن احمق به‌موقع ترمز نگرفت، بی‌خاصیت، مرتیکه‌ی منحرف، طرف اگر بلیت‌فروش هم می‌شد به‌جدوجهد جیب کورها را می‌زد، این پست‌فطرت زیر بارِ ضرری که زده نمی‌رود.