کتاب گزارش یک قتل از پیش اعلام شده اثر گابریل گارسیا مارکز نشر آریابان

سانتیاگو نازار، روزی که اعلام شده بود به قتل می‌رسد، در ساعت پنج و سی دقیقه صبح، از بستر خواب برخاست و آماده شد تا به پیشباز اسقف که قرار بود با کشتی وارد بندر شود، برود. شب پیش، در خواب از بیشه‌زاری گذشته بود که بارانی ملایم و ریز، به درختان انجیر آن طراوت می‌بخشید. چنان تحت تأثیر این رؤیای شیرین بود که پس از بیدار شدن، احساس می‌کرد پرندگان همان بیشه‌زار، سراپایش را پر از فضله کرده‌اند.

پلاسیدا لینه‌رو، مادر سانتیاگو نازار، بیست و هفت سال بعد، در مورد جزئیات دقیق آن دوشنبه نحس، به من چنین گفت :

ـ پسرم همیشه درختان را در خواب می‌دید. درست یک هفته پیش از آن دوشنبه، در خواب دیده بود که بر هواپیمایی ساخته شده از کاغذ فویل سوار است و از فراز درختان بادام می‌گذرد، ولی به شاخه‌ها گیر نمی‌کند...

پلاسیدا لینه‌رو، در صورتی که خوابهای دیگران را پیش از صرف صبحانه می‌شنید، می‌توانست به خوبی تعبیر کند و در این زمینه شهره خاص و عام بود، با این حال، نه این دو رؤیا، نه خوابهایی را که پسرش روزهای پیش از مرگ می‌دید و هر روز برایش تعریف می‌کرد، را تعبیر بد نکرد. جالب اینکه همه خوابها را پیش از صرف صبحانه برای مادر توضیح می‌داد و در همه آنها نیز درخت وجود داشت.

روز دوشنبه شوم، سانتیاگو نازار با سردردی مختصر و احساس تلخی در دهان که احتمالا به دلیل زیاده‌روی در خوشگذرانی و مصرف نوشیدنی مهمانی شب پیش و ورود به تختخواب با لباس رسمی که خود به خود با کوتاه و نامناسب کردن خواب مزید بر علت می‌شد، بستر را ترک کرد و در عین حال، هیچ تعبیری در مورد خوابی که دیده بود، نداشت. پیش از ترک خانه نیز قرص آسپیرین خورد.