کتاب صوتی قوها انعکاس فیل‌ها اثر پیام ناصر

رمان صوتی «قوها انعکاس فیل‌ها» روایتگر قصه شخصی هنرمند است که به کار نقاشی مشغول است و با افراد پر رمز و رازی رفاقت دارد. هر کدام از این افراد، روایتی گیرا و جذاب دارند که راوی گاه روایت زندگی آنان و گاه ماجرایی از زندگی خودش را نقل کرده و به این ترتیب توجه شنوندگان را به این فضاها معطوف می‌سازد. این کتاب صوتی را با صدای محسن بهرامی می‌شنوید.

به عقیده برخی از مخاطبان موضوع کتاب با مفهوم اصلی تابلوی «قوها انعکاس‌ فیل‌ها» اثر نقاش مشهور، سالوادور دالی، در ارتباط است. انگار راوی این رمان به‌نوعی می‌شود سالوادور دالیِ ماجرا؛ طوری که انگار در اواخر داستان با جملۀ «گفتم: من همونم که با موهاش نقاشی می‌کرد... سالوادور دالی!» روی این موضوع تأکید یا به مخاطب یادآوری می‌کند سرتاسر داستان با یک نقاشی عجیب مثل تابلوی دالی روبه‌رو بوده که در سر راوی اتفاق افتاده‌ است.

پیام ناصر، نویسنده کتاب صوتی «قوها انعکاس فیل‌ها»، معتقد است که برای رمان‌نویس ۳ چیز ضروری است: شناخت تکنیک، قدرت قضاوت و توان اجرا. نویسنده هر ۳ را نیاز دارد تا قصه را به فرم تبدیل کند. تبدیل قصه به فرم در واقع تبدیل آن به امر زیستی است. تکنیک مربوط به اجزای داستان است و مهارت نویسنده است برای آنکه بتواند ماده را به سازه تبدیل کند. این نویسنده ایرانی باور دارد که نویسنده باید بتواند ارزش افزوده در مواد پدید آورد.

قوها انعکاس فیل‌ها رمانی است چندبُعدی که مخاطب آن با کشف هر یک از مفاهیم، اتفاقات و شخصیت‌های داستان، شگفت‌زده می‌شود.

پیام ناصر در سال ۱۳۴۸ به دنیا آمد. او نویسنده‌ای ایرانی است که رمان «قوها انعکاس فیل‌ها»، نوشته او، بهترین رمان منتشرشده در سال ۱۳۹۷ از نظر هیئت داوران بخش رمان سومین دورۀ جایزۀ احمد محمود بوده است.

گفته می‌شود که پیام ناصر به‌عنوان یک نویسنده فرم را به خوبی می‌شناسد و با کنترل تمام وجوه و ترکیب‌بندی داستان، به‌طور همزمان در محتوا شعبده می‌کند. او سال‌ها پیش دوره‌‌های کارگردانی و فیلمنامه‌‌نویسی را در انجمن سینمای جوان گذرانده و می‌توان فیلم سینمایی «یک روز طولانی» را به‌عنوان یکی از آثار او در این زمینه نام برد. از دیگر فعالیت‌های هنری پیام ناصر می‌توان به تخصص او در نقاشی اشاره کرد.

در بریده‌ای از کتاب صوتی «قوها انعکاس فیل‌ها»، با صدای محسن بهرامی، می‌شنوید:

«نورا رفتاری دوستانه داشت و همین طبعِ دوستانه مرا نگران می‌کرد. زنانِ تنها و شکست‌خورده آسیب‌پذیرند. به همین‌سبب معمولا گارد بسته‌تری دارند. اما زنی که در دامن معشوقش پناه گرفته، احساس قدرت می‌کند. با تکیه به همین سرپناه است که غالبا رفتار صمیمی و دوستانه‌تری با مردان برقرار می‌کند.»

در قسمتی دیگر می‌شنوید:

«خود من تجربه مشابه این را داشتم. می‌دانستم شب زنده‌داری تک‌نفره چقدر می‌تواند کیف داشته باشد. از این نظر با او همدل بودم. شب‌هایی که بی‌دلیل از خواب بیدار می‌شوم دلم می‌خواهد از رختخواب بیرون بیایم و گشتی در خانه بزنم. روی مبل لم می‌دهم، سیگار می‌کشم، یا مدتی تلویزیون تماشا می‌کنم. یک بار به قدری سرگرم تماشای برنامه مستندی درباره صید ماهی قزل‌آلا برای رستوران‌ها شدم که غفلتا وقتی به خودم آمدم صبح شده بود. این جور مواقع بیش از هر زمانی احساس آزادی می‌کنم. انگار کسی مرا بیدار می‌کند و می‌گوید: هی رفیق، بلند شو و یکم زندگی کن.»