کتاب خاطرات نیمه‌شب اثر سیدنی شلدون نشر انتشارات لیوسا

«باید کاملا شبیه یک تصادف جلوه کند. آیا می‌توانی از عهده‌ی این کار برآیی؟»

این سؤال یک نوع توهین برای مرد مخاطب محسوب می‌شد. از این‌رو احساس خشم او را برانگیخت و با خود گفت: «این سؤال را می‌بایست او از یک ولگرد خیابانی می‌کرد، نه از من!» بااین‌حال با تسلط بر خشم خود سعی کرد که جوابی کنایه‌دار به او بدهد. پس گفت:

‒ آ... ها... من از عهده‌ی این کار برمی‌آیم. اگر شما مایل باشید که تصادف در داخل خانه باشد، دراین‌صورت ترتیب کار را این‌طور می‌دهم که مانند آن رقاصه مارسی از پله‌ها بیفتد و گردنش بشکند. و یا مثل آن وارث میلیون‌ها دلار ثروت در شهر گشتاد، در داخل وان حمام خانه‌اش خفه شود. و یا اینکه از مسمومیت در اثر استعمال هروئین بمیرد. (او سه نفر را به این طریق کشته بود.)

‒ و یا چنانچه مایل باشید، مثل آن پلیس جنایی که در هتل کاپی‌تل پاریس مرد، در رختخواب و درحالی‌که سیگاری روشن در دست دارد، بمیرد. و اگر هم خواسته باشید، می‌توانم تصادف با اتومبیل و سقوط هواپیما و یا گم شدن در دریا را ترتیب بدهم.

او دیگر راجع به اعمالی که انجام داده بود، ادامه نداد. درحقیقت از او ترسیده بود. چون درباره‌ی سوابق مخوف آن مردی که در مقابلش نشسته بود، زیاد شنیده بود. و اکنون همه‌چیز دلیل بر صحت آن سوابق بود. به‌همین دلیل او فقط گفت:

‒ بله! آقا! بهتر است یک تصادف را ترتیب دهم و هیچ‌کس نخواهد فهمید که درحقیقت چه اتفاقی افتاده است.

و درحالی‌که این جمله را ادا می‌کرد، با خود گفت: «او می‌داند که من خواهم فهمید» ولی دیگر چیزی نگفت.

آنها این گفتگو را در طبقه‌ی اول یک ساختمان واقع در شهر قلعه‌مانند کولون انجام می‌دادند.

تاریخچه شهر کولون این بود که در سال ۱۸۴۰ توسط چینی‌ها برای حفاظت از تهاجم انگلیسی‌های وحشی ساخته شده بود. این قلعه نتوانست جنگ جهانی دوم را تحمل کند و در مقابل حملات هوایی و زمینی مبدل به ویرانه‌ای شد. اما دیوارهای بلند و پیچ‌درپیچ و خیابان‌های باریک و کج‌ومعوج و تاریک آن، برای غریبه‌ها و برای باندهای آدمکشان، آدم‌ربایان و معتادان، محل امن و محافظ خوبی بود.

به توریست‌ها توصیه می‌شد که از این شهر دیدن نکنند و حتی پلیس هم جرأت نمی‌کرد به داخل شهر قدم بگذارد.