کتاب صوتی حیات ذهن اثر هانا آرنت

زنده بودن یعنى زیستن در جهانى که پیش از آمدن خودِ موجودِ زنده بوده و پس از رفتن او نیز باقى خواهد ماند. در این سطحِ زنده بودنِ محض، نمود یافتن و از نمود افتادن، چون از پى یکدیگر مى‌آیند، رویدادهاى اولیه‌اند، که در این مقام شاخص زمانند، شاخص مدت‌زمانى که بین زایش و مرگ سپرى مى‌شود. طول عمر متناهى‌اى که نصیبِ هر موجود زنده‌اى مى‌شود نه فقط متوسط عمر آن موجود بلکه تجربه‌اش از زمان را نیز رقم مى‌زند؛ این طول عمر سرمشق نهان هر نوع اندازه‌گیرى زمان است، هر قدر هم که این اندازه‌گیرى‌ها سپس از آن طول عمرِ نصیب شده به سوى گذشته و آینده فرابگذرند. بنابراین، تجربه‌ی زیسته‌ی مدتِ این یا آن سال، در طول زندگى ما اساساً تغییر مى‌کند. سالى که براى انسانى پنج‌ساله، درست یک پنجم زندگى‌اش را تشکیل مى‌دهد قطعاً بسیار طولانى‌تر از وقتى به نظر مى‌رسد که این سال صرفاً یک بیستم یا سى‌ام عمر او بر کره خاکى است. همه‌ی ما مى‌دانیم که چطور هرچه بزرگ‌تر مى‌شویم سال‌ها سریع‌تر و سریع‌تر مى‌گذرند تا این که، با نزدیک شدن به ایام پیرى، آهنگ گذر سال‌ها بار دیگر آهسته مى‌شود زیرا دست به کارِ مقایسه آن‌ها با وقتِ درگذشتن خویش از این دنیا مى‌شویم وقتى که روحاً و جسماٌ پیش‌بینى شده است...