کتاب صوتی چرا دودل بودن آنقدرها هم بد نیست اثر جنیفر چرچ

می‌توانیم تغییرهای اساسی در دیدگاهمان را ‌‌ ‌چه به علت خاطرات، چه به علت واقعیت مجازی، یا هر چیز دیگر ‌‌ ‌تغییری موقت در «خود» تلقی کنیم. گِیلِن استراوسن، از امکان و نیز از مطلوبیت آنچه «خود» های داستان‌واره یا موقت می‌نامد حرف می‌زند ‌‌ ‌ «خود» هایی که زمانی نسبتاً کوتاه می‌پایند و هرموقع تغییر بینش جدی‌ای در کار باشد ناپدید می‌شوند (و با «خود» های دیگر جایگزین می‌شوند). مشخص نیست که عمر «خود» به‌زعم او چقدر می‌تواند کوتاه باشد (او طرفدار برنامه‌ریزی‌های طولانی‌مدت نیست، ولی به‌زعم او «خود» های کوتاه‌مدت داستان‌واره می‌توانند «خود» هایی مسئولیت‌پذیر باشند). بااین‌حال، مسلماً از نظر استراوسن تغییرِ مدام از «خود» ی به «خود» دیگر و نوسان بین «خود» های متفاوت مشکلی ندارد. این نگرش باعث می‌شود بتوانیم به ظهور مجدد دیدگاهی قدیمی به‌عنوان ظهور خودی قدیمی نگاه کنیم. اصلا چرا آن «خود» باید با «خود» های بعدی مجادله‌ای داشته باشد؟ (آن‌ها که اساساً مربوط به زمانی واحد نیستند.) ولی حتی اگر مجادله‌ای درمی‌گرفت، مجادله‌ای با خود نمی‌بود. مسلماً این شیوۀ تمایز «خود» ها کار متعارفی نیست؛ منتها اگر قابل‌تحمل و عملی می‌بود (نه فقط به‌عنوان راهی برای حرف زدن بلکه برای زندگی کردن) شیوه‌ای دیگر می‌بود برای ممانعت از کشمکش درونی از طریق تفکیک واقعی.

آیا می‌شود به همین تفکیک از طریق شیوه‌هایی عادی‌تر و آشناتر دست یافت: با تخصیص دادن دیدگاه‌های گذشته به مرحلۀ قبلیِ «خود» آدم (و دیدگاه‌های آینده به مرحلۀ آتی خود)؟ مشکل این پیشنهاد آنجاست که یا نمی‌تواند کشمکش را پایان دهد، چون در این صورت کشمکش بین دیدگاه گذشته و دیدگاه کنونی (دیدگاه کنونی و دیدگاه آینده) را حالا به‌عنوان کشمکشی درون خودمان تجربه می‌کنیم، و یا از آنجا که این می‌شود نسخۀ دیگری از همان «خود» های داستان‌وارۀ استراوسن. بار دیگر می‌گویم، کشمکشی که ما از آن حرف می‌زنیم از نوع تناقض منطقی نیست (که بشود از طریق تمییز مراحل زمانی از آن اجتناب کرد) بلکه از نوع کشمکش تجربی است ‌‌ ‌این تجربه که هم‌زمان به دو چیز متفاوت متمایل شویم. صدالبته آدم می‌تواند برای تسکین احساس کشمکش درونی سراغ منطق برود.