کتاب همشهری کین جلد 26 اثر پالین کیل نشر خوب

همشهری کین شاید همان فیلم ناطق آمریکایی باشد که به نظر می‌رسد به طراوت و تازگیِ همان روزی است که اکران شد. حتی شاید تازه‌تر هم به نظر بیاید. بسیاری از چیزهای فیلم که برای سال ۱۹۴۱ قراردادی و حتی پیش‌پاافتاده بودند حالا دیگر یا به گذشته تعلق دارند یا فراموش شده‌اند یا تازه به نظر می‌رسند. شخصیت‌پردازی پاپ امروزی و حتی بهتر از زمانی است که فیلم اکران شد. مخاطبان جدید می‌توانند حتی بیش از نسل قبلی از زرق‌وبرق تئاتری اُرسن ولز لذت ببرند، چون با سنتی که این کار از دلش بیرون آمده خیلی ناآشنا هستند. ولزِ جوان - که در زمان اکران فیلم بیست‌وپنج سال بیش‌تر نداشتبه این عادت داشت که دیگران او را به «نمایشگری افراطی» متهم کنند، اما همان مخاطبان جوانی که «تئاتر» را پس می‌زنند با معصومیت و ساده‌دلی به گستاخانه‌ترین ترفندهای تئاتری - و نمایش‌های رادیویی قدیم - در همشهری کین واکنش نشان می‌دهند. در برخی نمایش‌های فیلم در محافل دانشگاهی، واکنش‌ها چنان از سر نادانی است که هنگام سخنرانی عوام‌فریبانۀ کین دربارۀ «محرومان»، دانشجویان ناآگاه با شوروشوق او را تشویق می‌کنند و شاید فریاد «زنده باد!» هم به گوش برسد. با این‌که کنایه‌های سیاسی برای مخاطب جوان روشن نیست، و هرچند این مخاطب جوان چیز زیادی دربارۀ موضوع نمی‌داندویلیام رندلف هرست، استاد روزنامه‌نگاری میهن‌پرستانه، در نظر آن‌ها شخصیت منفی درشت‌هیکلی است درست مثل جو مک‌کارتی، شخصیتی منفی بدون هیچ‌کدام از نمودهای رذالتش - بااین‌حال، به وقاحت، جسارت و خطر واکنش نشان می‌دهد. کارنامۀ هرست و قدرتش موضوعی خطرناک در اختیار می‌گذاشت که تمامی آدم‌های مرتبط با این فیلم را تحریک می‌کرد و به آن‌ها انرژی می‌داد - آن‌ها احساس می‌کردند در حال انجام‌دادن کاری هستند، نه فقط مشغول کار‌ روی قصه‌‌ای که پیازداغش زیاد شده و به هیچ موضوع مهمی هم ربطی ندارد. و برای برخی افراد خاص که این تشکیلات را به راه انداخته‌اند خطرهای احتمالیْ سوژه را وسوسه‌انگیز می‌کرد.

همشهری کین فیلمی که به گفتۀ تروفو «شاید همان فیلمی باشد که بیش‌ترین تعداد فیلم‌ساز را به سمت فیلم‌سازی سوق داده» کاری معمولی نبود. این فیلم یکی از معدود فیلم‌های تاریخ است که در یک استودیوی فیلم‌سازی بزرگ در ایالات متحده با آزادی تمام ساخته شده استنه فقط آزادی در زمینۀ عدم مداخلۀ دیگران بلکه آزادی به معنای دنبا‌ل‌نکردن شیوه‌های مرسوم کارگردانان باتجربه. جرج جی. شیفر که با کمک نلسن راکفلر در اواخر سال ۱۹۳۸ رئیس کمپانی فیلم‌سازی آر.کی.اُ شد وقتی این کمپانی در آستانۀ ورشکستگی قرار گرفت، به معجزه‌ای نیاز داشت تا آن را نجات دهد. پس از جنجال ملی بر سر اجرا و پخش نمایش رادیویی جنگ دنیاهای اُرسن ولز، راکفلر احتمالاً تصور کرده ولز«پسر نابغه»می‌تواند معجزه‌ کند و از شیفر خواست او را به کار بگیرد. اما ولز که به تئاتر تعهد داشت و اشتیاق خاصی به فیلم‌سازی نداشت اولین پیشنهادها را رد کرد و تا زمانی به مقاومت ادامه داد که شیفر پیشنهاد کنترل کامل بر تولید را مطرح کرد. این‌جا بود که ولز گروه تولید خودش - گروه تئاتر مرکوری، شامل گروهی از بازیگران و افراد مورد اعتماد - را از نیویورک به هالیوود برد و چون در سینما بی‌تجربه اما باهوش بود و آزادی داشت، توانست در هالیوود آدم‌هایی پیدا کند که تمام عمرشان در انتظار امتحان ایده‌های جدید گذشته بودند. به این صورت بود که معجزه رخ داد، اما این آن معجزه‌ای نبود که آر.کی.اُ. انتظارش را داشت.