کتاب درمان کودک درون آسیب دیده‌ی خود اثر ماریا کلارک نشر زرین اندیشمند

چه با آن در ارتباط باشید چه نباشید، شما یک کودک درونی دارید که در طول زندگی شما سایه می‌اندازد و یا ممکن است در کنار شما راه برود. فرزند درونی شما در تمام طول زندگی بخشی از وجود شماست. آن‌ها شخصیت شمارا توسعه می‌دهند و نحوه رفتار و واکنش شمارا با دیگران هدایت می‌کنند. این بخشی از شماست که از تمام احساسات، خاطرات، خواسته‌ها، حالات و نگرش‌هایی که نسبت به خودتان دارید آگاه است. همچنین بخشی از شخصیتی است که شما در بزرگ‌سالی بر اساس نحوه رفتار با شما و اعتمادبه‌نفس و مزایایی که در دوران رشد به شما داده شده، شکل‌گرفته است.

فرزند درونی شما کسی است که نت یک آهنگ را به یاد می‌آورد اما شاید کلمات یک آهنگ را به یاد نداشته باشد و به گرمی به شما غلبه کند. شاید رایحه‌ای در شما نفوذ کند و به شما اجازه دهد شخص جوان‌تری را که در یک غروب سرد پاییزی در کنار پدرتان در آغوش گرفته‌اید ، تجسم کنید ، یا یک عصر گرم تابستانی را با پژواک خنده به یادآورید. اما همه خاطرات کودکی ممکن است مورد استقبال قرار نگیرند.

برخی از مردم یک کودک درونی دارند که از دست کسانی رنج می‌برد که باید از آن‌ها محافظت می‌کردند، زمانی که باید آن‌ها را ستایش می‌کردند آنها را نادیده گرفتند، یا کلماتی را به زبان می‌آوردند که ذهن درحال‌رشد آنها نمی‌توانست درک کند؛ اما همان درد را احساس می‌کرد.

در دوران کودکی، افراد به سمت خوبی‌ها و بدی‌ها سوق داده می‌شوند و نحوه رفتار با دیگران و واکنش به موقعیت‌های مختلف را دنبال می‌کنند. به هر دلیلی، ممکن است کودک درونی خود را نپذیرفته باشید؛ بنابراین، ممکن است همچنان ناهنجاری‌های گذشته و کشمکش‌ها و ناامنی‌های ناشی از آن را حمل کنید. اگر استخوانتان بشکند آن را جدا نمی‌کنید. شما به بیمارستان می‌روید و دستتان را گچ می‌گیرید. همین کار را باید با تکه‌هایی از خودتان انجام دهید که هرگز بهبود نیافته‌اند که برای عملکرد سالم نیاز به توجه مناسب دارند.

برخی ممکن است نخواهند کودک درونی خود را باور کنند و معتقدند که این یک ایدئولوژی احمقانه است، اما این کاملاً نادرست است. برخی از افراد ممکن است برای کشف کودک درونی خود آماده باشند، اما همه معتقد نیستند که باید به آن توجه ویژه‌ای داشته باشند. این توجه می‌تواند به‌خاطر دوران کودکی سالم از نظر عاطفی یا کنارگذاشتن کودک درون برای مدت طولانی باشد که احساس عادی بودن می‌کند. زمانی را به فکرکردن در مورد اینکه آیا نیاز دارید با اجازه‌دادن به خود برای بازدید مجدد از فضای آسیب‌پذیری که در کودکی در آن بوده‌اید، توجه کنید یا خیر، اختصاص دهید.