کتاب غریبه‌ی مرموز اثر مارک توئین نشر دیدآور

سال ۱۵۹۰ بود، زمستان. اتریش ینگه‌ی دنیا بود، و در خواب. در اتریش هنوز قرون وسطا بود، و به‌نظر همیشه همین‌گونه باقی می‌ماند. بعضی‌ها حتا این تاریخ را چندین و چند قرن عقب می‌کشیدند و می‌گفتند بر حسب گاه‌شمار ذهنی و معنوی در اتریش هنوز عصر ایمان بود. اما این از نظر آن‌ها تعریف بود، نه وَهن، و همه آن را به حساب تعریف می‌گذاشتند و ما هم به آن مباهات می‌کردیم. هنوز پسربچه بودم، اما آن دوره و لذتی را که از آن می‌بردم خوب به یاد دارم.

بله، اتریش از دنیا دور بود، و در خواب. و روستای ما وسط آن خواب بود، چون وسط اتریش بود. کشور در خلوتِ عمیقِ تپه‌ماهورها و بیشه‌های غرق در انزوایش در کمال آرامش چرت می‌زد، جایی که اخبار عالم به‌ندرت رؤیاهایش را می‌آشفت، و به‌غایت هم خرسند بود. در کناره‌اش رودخانه‌ای آرام جاری بود، با سطحی منقش به ابرها با اشکال جورواجور و انعکاس تصاویر قایق‌های ماهی‌گیری و قایق‌های تزئینی سنگی. پشت رود، دامنه‌های جنگلی تا انتهای پرتگاهِ مرتفع ادامه داشت. بر فراز پرتگاه، قصری عظیم با گستره‌ای کشیده از برج‌ها و استحکاماتِ پوشیده از شاخه‌های تاک، چون اَخمِ بر جَبین امتداد یافته بود. در آن‌سوی رودخانه یک‌فرسخی سمتِ چپ، پهنه‌ای ناهموار و درهم از تپه‌های پوشیده از جنگل بود که تنگه‌های پیچ‌درپیچ و آفتاب‌ندیده جابه‌جایش را شکافته بود. در سمت راست، پرتگاهی مشرف به رودخانه بود، و بین این پرتگاه و تپه‌هایی که گفتم، دشتی بود دامن‌گستر، جابه‌جا پر از خانه‌هایی با مزارع کوچک، جاخوش‌کرده در میان باغ‌های میوه و درختان خودرو با سایه.

-از متن کتاب-