کتاب ستاره‌ی دنباله‌دار اثر استیون دایتز نشر دیدآور

الینا: توفان همچنان ادامه داره. دونه‌های برف به اندازه‌ی سوراخ‌های دستمال‌های قلاب‌دوزی‌شده‌ست. و ما تو این برزخ عجیب و فرش‌شده‌ی هواپیماها گرفتار شده‌یم. زمان نمی‌گذره. دقیقه‌ها هم حتا جلو نمی‌رن. انگار ... اون‌جا دراز کشیدن و زل زدن به تو، مث یکی از اعضای مست انجمن شرینر که نمی‌تونه رژه رو پیدا کنه...

اعلان: (صدا از بلندگو) مسافران گرامی توجه فرمایید: امنیت داخلی سطح هشدار «نارنجی» را اعلام کرده است ـ لطفاً هر گونه کیف یا چمدان بدون صاحب و یا رفتار مشکوک را فوراً گزارش دهید.

رید: من نمی‌خواستم اول من باشم که متوجه اون یکی می‌شه! نزدیک پریدن هواپیماش بود. هنوز من رو ندیده بود.

الینا: من اون رو دیدمش.

رید: ـ اگر هم می‌دید، جا داشت که برم استارباکس و پشت لیوان‌ها قایم بشم!

الینا: رید مک‌الیستر...

رید: آخه فایده‌اش چی بود که برم سمتش؟

الینا: ... یعنی خودشه؟!

رید: هیچ‌چی ... پوچ‌تر ـ هیچ‌چی... بی‌معناتر از ملاقات کسی که مدت‌ها ندیدیش، اون هم تو فضای غریب یه فرودگاه نیست. دست‌آخر وارد گفت‌وگویی می‌شین که هر دوتون برای تموم‌شدنش لحظه‌شماری می‌کنین.

-از متن کتاب-