کتاب پرسی جکسون و ایزدان المپ جلد 2 اثر ریک ریوردان نشر پرتقال

کابوسم این‌طوری شروع شد.

در شهر ساحلی کوچکی، در خیابانی متروک ایستاده بودم. نیمه‌شب بود. طوفان می‌خروشید. باد‌و‌باران بر درختان نخل کنار پیاده‌رو می‌کوبید. ساختمان‌هایی با نمای گچی زرد و صورتی در امتداد خیابان صف کشیده بودند، پنجره‌هایشان تخته‌کوبیده. یک چهارراه آن‌طرف‌تر، پشت یک ردیف گل ختمی، اقیانوس در جوش‌وخروش بود.

با خودم گفتم فلوریدا. البته نمی‌دانم از کجا این را فهمیده بودم. تا حالا نرفته‌ام فلوریدا.

ناگهان صدای کوبیده شدن سُم بر پیاده‌رو به گوشم رسید. چرخیدم و گرُور، دوستم، را دیدم که از ترس جانش می‌دوید.

گفتم آره، سم.

گرور ساتیر است. از کمر به بالا شبیه نوجوان‌های دیلاق است و ریش بزی نرم و کم‌پشتی دارد با صورت جوش‌جوشی. وقت راه رفتن به حالت عجیبی می‌لنگد اما مگر اینکه او را بدون شلوار ببینی (که اصلاً پیشنهاد نمی‌کنم) امکان ندارد به چیزی غیرآدمیزادی در وجودش پی ببری. نیمه‌ی پشمالو و سم‌هایش را با شلوار گشاد و پاهای مصنوعی پنهان می‌کند.

گرور بهترین دوست کلاس ششمم بود و همراه من و دختری به اسم آنابت برای نجات دنیا راهی ماجراجویی شد. اما از ژوئیه‌ی پارسال دیگر ندیده بودمش چون تک‌وتنها راهی یک ماجراجویی خطرناک شد... ماجراجویی‌ای که هیچ ساتیری زنده از آن برنگشته بود.

بگذریم، توی خوابم گرور دو پای بزی دیگر هم قرض کرده و در‌حال فرار بود و مثل هر‌وقت دیگری که می‌خواست سریع حرکت کند، کفش‌های آدمیزادی‌اش را گرفته بود دستش. پیتیکوپیتیکوکنان از کنار سوغاتی‌فروشی‌های کوچک و مغازه‌هایی که تخته‌ی موج‌سواری کرایه می‌دادند، رد شد. چیزی نمانده بود درختان در دست باد قدرتمند روی زمین بخوابند.