کتاب پرسی جکسون و ایزدان المپ جلد 1 اثر ریک ریوردان نشر پرتقال

ببین، من که نخواستم دورگه باشم.

اگر این متن را می‌خوانی چون فکر می‌کنی شاید تو هم دورگه باشی، از من به تو نصیحت که همین حالا کتاب را ببند. هر دروغی را که مامان یا بابایت درباره‌ی تولدت گفته باور کن و سعی کن عادی زندگی کنی.

دورگه بودن خطرناک است؛ ترسناک است. بیشتر وقت‌ها سر آدم را به شیوه‌های دردناک و ناجوری به باد می‌دهد.

اگر بچه‌ای عادی هستی و این را می‌خوانی چون خیال می‌کنی فقط قصه است، چه خوب. به خواندن ادامه بده. حسودی‌ام می‌شود که می‌توانی خیال کنی هیچ‌کدام از این ماجراها اتفاق نیفتاده.

اما اگر خودت را در میان این صفحه‌ها می‌بینی، اگر ته دلت چیزی احساس می‌کنی، همین الان کتاب را ببند. ممکن است یکی از ما باشی. به‌محض اینکه خودت این را بفهمی، دیر یا زود آن‌ها هم بو می‌برند و به سراغت می‌آیند.

بعداً نگو که نگفتی.

اسم من پرسی جکسون است.

دوازده‌ساله‌ام. تا همین چند ماه پیش دانش‌آموز مدرسه‌ی شبانه‌روزی آکادمی یانسی بودم که مدرسه‌ی خصوصیِ بچه‌های دردسرساز در شمال نیویورک است.

آیا بچه‌ی دردسرسازی هستم؟

آره خب، می‌شود گفت هستم.

برای اثبات این حرف، از هرجای زندگی کوتاه و رقت‌بارم که بخواهی، می‌توانی شروع کنی، اما از ماه مه سال گذشته اوضاع کم‌کم خیلی خراب شد. از آن روزی که با بچه‌های کلاس ششم برای اردو به منهتن رفتیم؛ بیست‌وهشت بچه با مشکل‌های روانی و دو معلم سوار اتوبوس زرد سرویس مدرسه شدیم و به موزه‌ی هنر متروپلیتن آمدیم تا چیزمیزهای باستانی یونانی و رومی را ببینیم.

می‌دانم... مثل شکنجه است. بیشتر اردوهای یانسی همین‌طوری بودند.

اما معلم زبان لاتینمان، آقای برانِر، مسئول این اردو بود و برای همین هم ته دلم کمی به آن امیدوار بودم.

آقای برانر مردی میانسال بود که با صندلی چرخ‌دار برقی این‌طرف و آن‌طرف می‌رفت. سرش کم‌کم داشت کچل می‌شد، ریش کوتاهی داشت و کت فاستونی نخ‌نمایی تنش می‌کرد که همیشه بوی قهوه می‌داد. بهش نمی‌آمد آدم باحالی باشد، اما قصه و جوک می‌گفت و می‌گذاشت سر کلاسش بازی کنیم. مجموعه‌ی فوق‌العاده‌ای هم از زره و سلاح‌های رومی داشت و برای همین هم تنها معلمی بود که سر کلاسش چرت نمی‌زدم.

امیدوار بودم این اردو خوب پیش برود. دست‌کم امیدوار بودم یک‌ بار که شده به دردسر نیفتم.

عجب اشتباهی می‌کردم پسر!